[Διαστάσεις] Με τον Κέινς ή με τον Σουμπέτερ;

ΤΑ ΝΕΑ,  13.10.2012

Του Μιχάλη Μητσού

Ο Αλέν Μενκ είναι οικονομολόγος, υποστηρίζει τον (νεο)φιλελεύθερο καπιταλισμό και υπήρξε στενός σύμβουλος του Νικολά Σαρκοζί. Στον σημερινό Πρόεδρο της Γαλλίας καταλογίζει ότι γνωρίζει τον Κέινς, αλλά δεν γνωρίζει τον Σουμπέτερ. Οτι καταλαβαίνει δηλαδή πως δεν μπορεί μια χώρα να ξοδεύει πολύ περισσότερα από όσα έχει, αγνοεί όμως τα κίνητρα της ανάπτυξης στον σημερινό κόσμο. Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη Γαλλία θυμίζει την ηρεμία πριν από τη θύελλα, λέει ο Μενκ σε κοινή συνέντευξη με τον υπουργό Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί, που παραχώρησε στο περιοδικό «Μαριάν». Μόλις καταλαγιάσει η θύελλα πάνω από την Ιταλία και την Ισπανία οι αγορές θα στραφούν εναντίον της Γαλλίας, και συγκεκριμένα της «γαλλικής διαφοράς»: αντίθετα με τις άλλες χώρες, η γαλλική κυβέρνηση προσπαθεί να μειώσει το έλλειμμα δίνοντας μεγάλη έμφαση στην αύξηση των φόρων και όχι στη μείωση των δαπανών.

Μην ανησυχείτε, ο Πρόεδρος γνωρίζει καλά τον Σουμπέτερ, απαντά ο Μοσκοβισί. Και είναι αλήθεια ότι πρέπει να δίνεται έμφαση ταυτόχρονα στην προσφορά και στη ζήτηση, να ενθαρρύνεται η καινοτομία, να ενισχύεται η ανταγωνιστικότητα. Αντίθετα όμως με τον συνομιλητή του, εκείνος δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στο κοινωνικό και στο οικονομικό. Πιστεύει ότι η διαπραγμάτευση με τους κοινωνικούς εταίρους μπορεί να αποτελεί παράγοντα ανάπτυξης. Πιστεύει επίσης ότι στην καρδιά της γαλλικής κοινωνίας πρέπει να υπάρχει το πνεύμα της δικαιοσύνης. Κι όσο κι αν υποστηρίζει τις προσπάθειες του Ραχόι και του Μόντι, δεν ζηλεύει καθόλου τους ομολόγους του στις χώρες αυτές: όσο περισσότερα μέτρα λαμβάνουν, τόσο μεγαλύτερη είναι η ύφεση στην οποία οδηγούν τις κοινωνίες τους.
Ο Αλέν Μενκ ασκεί και μια άλλη κριτική στον Ολάντ και στη σοσιαλιστική κυβέρνηση: ότι δεν ανταποκρίνονται στις εκκλήσεις της Γερμανίας για περισσότερη Ευρώπη. Τρία σχέδια έχουν προτείνει ως τώρα οι Γερμανοί. Το πρώτο έπεσε στο τραπέζι το 1994 από τον Καρλ Λάμερς και τον Σόιμπλε, αλλά απορρίφθηκε από τον Μιτεράν. Το δεύτερο ήταν του Γιόσκα Φίσερ και απορρίφθηκε από τον Ιμπέρ Βεντρίν. Το τρίτο είναι της Μέρκελ κι έχει απευθυνθεί σε ώτα μη ακουόντων. Πότε επιτέλους θα καταλάβει ο Ολάντ ότι είναι περισσότερο παιδί του Ζακ Ντελόρ παρά σύμμαχος του Λοράν Φαμπιούς;
Το σχήμα σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία υποστηρίζει την ευρωπαϊκή ενοποίηση και η Γαλλία την εθνική κυριαρχία είναι μύθος, τονίζει ο Μοσκοβισί. Ποιος θέλει τον έλεγχο ορισμένων μόνο, και όχι του συνόλου, των ευρωπαϊκών τραπεζών; Η Γερμανία. Ποιος απορρίπτει μια συνολική λύση που θα εξασφαλίζει την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ; Η Γερμανία. Ποιος δεν θέλει τα ευρωομόλογα; Η Γερμανία. Είναι αλήθεια ότι η χώρα αυτή βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, με μια κοινή γνώμη όλο και πιο ευρωσκεπτικιστική, άρα η κυβέρνησή της πρέπει να επιδείξει σύνεση και προσοχή. Οχι όμως και να κατηγορείται η Γαλλία ότι μπλοκάρει την Ενωση...

 

[Δρόμοι]

ΤΑ ΝΕΑ / THE NEW YORK TIMES,  13.10.2012

ΤΟΥ Syed Fazl-E-Haider

H Μαλάλα Γιουσαφζάι...

... είναι μια 14χρονη πακιστανή ακτιβίστρια, η οποία αγωνίζεται για την επικράτηση των πιο βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Την Τρίτη πυροβολήθηκε στο κεφάλι από ένοπλους Ταλιμπάν, στην κοιλάδα Σουάτ καθώς γυρνούσε από το σχολείο της. Την επαύριον της επίθεσης ολόκληρο το πακιστανικό έθνος παρακολουθούσε σε κατάσταση σοκ τις εξελίξεις. Ολοι καταδίκασαν την ειδεχθή πράξη των Ταλιμπάν, ενώ προσεύχονταν για τη Μαλάλα. Η έφηβη έχει αναχθεί σε πρότυπο για τη νέα γενιά της χώρας. Εχει κερδίσει τη μάχη.

Θύμα...
... του «ταλιμπανισμού» έπεσε η Μαλάλα. Μιας νοοτροπίας εξτρεμιστικής, η οποία ξεπρόβαλε μέσα από σκοταδιστικές και θεοκρατικές ερμηνείες του Ισλάμ και που αποσκοπεί στη ριζοσπαστικοποίηση ενός λαού. Ταλιμπανισμός σημαίνει να επιβάλλεις στους πολίτες μιας χώρας και παρά τη θέληση τους μια θεοκρατική ατζέντα. Σημαίνει να αποσκοπείς στη δημιουργία ολοένα και περισσότερων διμοιριών καμικάζι οι οποίες στο όνομα του «ιερού πολέμου» (τζιχάντ) θα «καταδιώκουν» τους φιλελεύθερους, τους μετριοπαθείς αλλά και τους «άπιστους». Ομως, η επίθεση που δέχτηκε η Μαλάλα κατάφερε να απελευθερώσει πολλά αλυσοδεμένα και «ταλιμπανοποιημένα» μυαλά, οδηγώντας τη μικρή ακτιβίστρια σε νίκη.
Η µάχη...
... του 14χρονου κοριτσιού ήταν ιδεολογική, όντας η ίδια πρέσβειρα της ειρήνης και υπέρμαχος της ιδεολογίας της αγάπης. Πυροβολώντας την οι Ταλιμπάν προσπάθησαν να προειδοποιήσουν τους νέους της χώρας να μην ακολουθήσουν τα χνάρια της. Παρ' όλα αυτά οι οπαδοί της Μαλάλα πολλαπλασιάστηκαν μετά την επίθεση και το βάναυσο πρόσωπο των Ταλιμπάν ξεσκεπάστηκε για μια ακόμα φορά. Η απόπειρα δολοφονίας της μικρής ακτιβίστριας εγείρει όμως αρκετά ερωτηματικά. Ανάμεσά τους και το κατά πόσον υπάρχει κάποιο νόημα στο να αρχίσουν διαπραγματεύσεις με μια ομάδα η οποία δεν υπολογίζει κανέναν και θεωρεί αμελητέα και ασήμαντη οποιαδήποτε ζωή, ακόμη και ενός παιδιού.
Δεν υπάρχει...
... όμως μόνο μία Μαλάλα. Χιλιάδες σαν και αυτήν έχουν πέσει θύματα της ιδεολογίας του μίσους. Οι Ταλιμπάν έχουν επιτυχώς εμποδίσει χιλιάδες παιδιά, στο Βόρειο και Νότιο Ουαζιριστάν, να κάνουν εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας. Ο λόγος; Πιστεύουν πως το ιατρικό αυτό πρόγραμμα αποτελεί προκάλυμμα για κατασκοπεία. Στην κοιλάδα Σουάτ, μέχρι το 2009, οι Ταλιμπάν είχαν απαγορεύσει στα κορίτσια να πηγαίνουν σχολείο, ενώ είχαν δημιουργήσει ακόμα και ένα (δικό τους) παράλληλο δικαστικό σύστημα. Στις αρχές του ίδιου έτους, η τότε 11χρονη Μαλάλα, η οποία ζει στην περιοχή, άρχισε να περιγράφει λεπτομερώς στο μπλογκ της στο BBC, τις θηριωδίες τις οποίες αντιμετώπιζαν καθημερινά οι γυναίκες της κοιλάδας Σουάτ. Η έφηβη πολέμησε για το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η παιδεία είναι το μοναδικό αποδοτικό όπλο που μπορεί να μας βοηθήσει να αναχαιτίσουμε τους Ταλιμπάν και η Μαλάλα έχει μετατραπεί σε λαμπρό παράδειγμα.
 Εχει ήδη νικήσει...

Πολιτικό Νομπέλ Λογοτεχνίας στην Κίνα

ΤΑ ΝΕΑ  12.10.2012

Του Μανώλη Πιμπλή

«Αν ήταν να διαλέξω έναν συγγραφέα για να βραβευθεί με Νομπέλ, θα διάλεγα τον Μο Γιαν», είχε πει σε ανύποπτο χρόνο ένα άλλο Νομπέλ Λογοτεχνίας (1994), ο Ιάπωνας Κενζαμπούρο Οε. Η Απω Ανατολή δεν έχει, άλλωστε, τιμηθεί πολύ από τη Σουηδική Ακαδημία.

Η Ιαπωνία, ως «δυτική» χώρα, είχε δύο Νομπέλ (το πρώτο ήταν του Γιασουνάρι Καβαμπάτα, το 1968). Κανείς άλλος όμως από εκείνη τη γωνιά της γης δεν είχε τιμηθεί με το βραβείο, με εξαίρεση, βέβαια, τον Γκάο Ξινγιάνγκ (2000), στο πρόσωπο του οποίου τιμήθηκε μεν η κινεζική γλώσσα, όχι όμως και η Κίνα. Ο Γκάο ήταν αντικαθεστωτικός και είχε ήδη πάρει τη γαλλική υπηκοότητα.

Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Κίνα είναι εδώ και έντεκα χρόνια μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και δεν αντιμετωπίζεται πια από τη Δύση ως μία απομονωμένη, κομμουνιστική χώρα. Στη Φρανκφούρτη, όπου αυτές τις ημέρες πραγματοποιείται η πιο γνωστή στον κόσμο Διεθνής Εκθεση Βιβλίου, οι Κινέζοι απασχολούν πολύ τους εκδότες, ως μία από τις αναδυόμενες αγορές του βιβλίου που ψάχνουν τρόπους να αξιοποιήσουν.

Και τα βιβλία του 57χρονου Μο Γιαν, που έχει εμπνεύσει και τον κινηματογραφιστή Ζανγκ Γιμού και που χθες πήρε το πρώτο επίσημο κινεζικό Νομπέλ Λογοτεχνίας στην υπερεκατονταετή ιστορία του βραβείου, απλώνονται κατά εκατοντάδες στα περίπτερα εκείνων που τον έχουν ήδη μεταφράσει σε διάφορες γλώσσες - ένα, οι «Μπαλάντες του σκόρδου», κυκλοφορεί και στα ελληνικά.

[Διαστάσεις] Η έκρηξη των ανισοτήτων

ΤΑ ΝΕΑ  12.10.2012

Του Μιχάλη Μητσού

Η Κέιτ είναι μία κομψή πενηντάρα, έχει ένα ωραίο σπίτι σε μια σικ συνοικία του Σικάγου, δύο παιδιά και μια καλή δουλειά στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Ο άντρας της έβγαλε πολλά λεφτά στη Γουόλ Στριτ, αλλά από πέρυσι είναι άνεργος. Εναν μήνα πριν από τις εκλογές παραμένουν αναποφάσιστοι. Το 2008 εκείνος ψήφισε τον Ομπάμα, αλλά σήμερα τον βρίσκει πολύ αριστερό. Εκείνη, πάλι, κατηγορεί τον Πρόεδρο ότι διαίρεσε τη χώρα και διατήρησε ζωντανή την πάλη των τάξεων. «Οσοι κερδίζουν πάνω από 250.000 δολάρια τον χρόνο βρίσκονται στο στόχαστρο», λέει στην ανταποκρίτρια του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ». «Οταν όμως ζεις στη Νέα Υόρκη, 250.000 δολάρια δεν είναι πολλά». Δηλαδή, τι ακριβώς της έκανε ο Ομπάμα; Την κυνήγησε, τη φορολόγησε υπέρμετρα, την τιμώρησε με κάποιον άλλο τρόπο; «Οχι, αλλά δημιούργησε μια κακή κατάσταση στη χώρα. Το πρόβλημα είναι με τη διαλεκτική του».

Ας μιλήσουμε λοιπόν για την πάλη των τάξεων. Οι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες, με πρώτη την Γκόλντμαν Σακς, στηρίζουν και χρηματοδοτούν ανοιχτά τον Μιτ Ρόμνεϊ, αντιδρώντας στην πρόθεση του Ομπάμα να αλλάξει τους κανόνες του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και αυτό, παρόλο που η αμερικανική κοινωνία είναι σήμερα πιο άνιση από ποτέ: ο δείκτης Gini, που μετρά τις ανισότητες, έσπασε και πάλι το ρεκόρ τον περασμένο μήνα, φτάνοντας στα υψηλότερα επίπεδα μετά την ύφεση του 1929. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σήμερα η τέταρτη πιο άνιση χώρα του ΟΟΣΑ, μετά τη Χιλή, το Μεξικό και την Τουρκία. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομικής Πολιτικής στην Ουάσιγκτον, το πλουσιότερο 1% των Αμερικανών κατέχει μεγαλύτερο συλλογικό πλούτο από το φτωχότερο 90%. Το 2011, το πλουσιότερο 5% έλαβε το 22,3% των εθνικών εισοδημάτων (έναντι 21,3% το 2010). Ο Ομπάμα κατηγορείται από την όμορφη Κέιτ και την Γκόλντμαν Σακς όχι επειδή κτυπά τους πλούσιους, αλλά επειδή καταβάλλει (μάταιες) προσπάθειες να καταστήσει την αμερικανική κοινωνία στοιχειωδώς δικαιότερη.

Από την Ευρώπη, στοιχεία για τη στατιστική Gini του 2011 έχουν δώσει μόνο 16 χώρες (φυσικά η Ελλάδα δεν είναι ανάμεσά τους). Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι η χώρα με τις μεγαλύτερες κοινωνικές ανισότητες στην ευρωζώνη είναι η Ισπανία. Το οικονομικό χάσμα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις ήταν εδώ πάντα πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά διατηρούνταν λίγο-πολύ σταθερό. Η ανοδική πορεία ξεκίνησε το 2009. Με άλλα λόγια, η κρίση δεν επηρέασε όλα τα κοινωνικά στρώματα το ίδιο, έπληξε κυρίως τους πιο αδύναμους και πιο ευάλωτους. Το φανταζόμασταν, το βλέπουμε να επιβεβαιώνεται και στις έρευνες.

Την ίδια ώρα, στη Γερμανία, οι κοινωνικές ανισότητες μειώνονται: την περίοδο 2010-2011, ο δείκτης Gini μειώθηκε από 29,3 σε 29 (ενώ στην Ισπανία αυξήθηκε από 33,9 σε 34). Η χώρα αυτή δεν κερδίζει απλώς από την κρίση. Χρησιμοποιεί αυτό το κέρδος για να λειάνει τις διαφορές. Και έχει συντηρητική κυβέρνηση, να μην το ξεχνάμε.

[Δρόμοι]

TA NEA / The New York Times, 12.10.2012

Tου Mark Weisbrot

Για τους περισσότερους...

... ανθρώπους που έχουν διαβάσει ή ακούσει για τον Ούγκο Τσάβες στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, η άνετη επανεκλογή του την περασμένη Κυριακή στην Προεδρία της Βενεζουέλας μπορεί να ήταν έκπληξη. Σχεδόν όλα όσα ακούμε γι' αυτόν είναι κακά. Εμπλέκεται σε αντιπαραθέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και συντάσσεται με «εχθρούς» όπως το Ιράν. Είναι ένας δικτάτορας που έχει καταχραστεί το πετρέλαιο της χώρας. Η οικονομία της Βενεζουέλας είναι έτοιμη να καταρρεύσει.

 

Υπάρχει...

... όμως και η άλλη πλευρά της ιστορίας. Και η πλευρά αυτή είναι ότι από τότε που η κυβέρνηση Τσάβες ανέλαβε τον έλεγχο της εθνικής πετρελαιοβιομηχανίας, η φτώχεια έχει μειωθεί στο μισό και η ακραία φτώχεια έχει περιοριστεί κατά 70%. Η φοίτηση σε ανώτερες και ανώτατες σχολές έχει υπερδιπλασιαστεί, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν για πρώτη φορά πρόσβαση στη δημόσια υγεία και ο αριθμός των ανθρώπων που λαμβάνουν σύνταξη έχει τετραπλασιαστεί. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που οι περισσότεροι Βενεζουελανοί επανεξέλεξαν έναν πρόεδρο που βελτίωσε το βιοτικό τους επίπεδο. Αυτό συνέβη με όλες τις αριστερές κυβερνήσεις που διοικούν σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της Νότιας Αμερικής. Ο κατάλογος περιλαμβάνει τον Ραφαέλ Κορέα (που επανεξελέγη στον Ισημερινό το 2009), τον δημοφιλή Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα (που επανεξελέγη το 2006 και στη συνέχεια υποστήριξε τη σημερινή Πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ), τον Εβο Μοράλες (που επανεξελέγη πρόεδρος της Βολιβίας το 2009), τον Χοσέ Μουχίκα (που διαδέχθηκε τον προκάτοχό του από το ίδιο κόμμα το 2009) και την Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρσνερ (που διαδέχθηκε τον σύζυγό της στην Προεδρία).

Ολοι αυτοί...

... οι αριστεροί ηγέτες θεωρούν τη Βενεζουέλα μέρος μιας ομάδας που έφερε περισσότερη δημοκρατία, εθνική κυριαρχία και κοινωνική και οικονομική πρόοδο στην περιοχή. «Μια νίκη του Τσάβες δεν θα είναι νίκη μόνο του λαού της Βενεζουέλας, αλλά και όλων των λαών της Λατινικής Αμερικής», τόνισε τον περασμένο μήνα ο Λούλα. «Μια τέτοια νίκη θα αποτελέσει άλλο ένα πλήγμα κατά του ιμπεριαλισμού». Η κυβέρνηση του υιού Τζορτζ Μπους προσπάθησε να απομονώσει τη Βενεζουέλα από τους γείτονές της και κατέληξε να απομονωθεί η ίδια. Ο Πρόεδρος Ομπάμα συνέχισε αυτή την πολιτική, με αποτέλεσμα στη συνάντηση κορυφής των Αμερικών που έγινε φέτος στην Κολομβία να απομονωθεί κι αυτός.

Παρότι...

... ορισμένα μέσα ενημέρωσης προβλέπουν την οικονομική κατάρρευση της Βενεζουέλας εδώ και μία δεκαετία, πιστεύω ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Μετά την ύφεση που σημειώθηκε το 2009, η οικονομία της Βενεζουέλας άρχισε να αναπτύσσεται τα τελευταία δυόμισι χρόνια, ενώ ο πληθωρισμός μειώθηκε. Η χώρα έχει ένα σημαντικό εμπορικό πλεόνασμα. Το δημόσιο χρέος της είναι σχετικά μικρό και το κράτος έχει περιθώριο να δανείζεται σε ξένο νόμισμα. Ο Τσάβες ή κάποιος διάδοχός του από το κόμμα θα κυβερνά πιθανότατα τη Βενεζουέλα για πολλά ακόμη χρόνια. Το ερώτημα είναι αν και πότε οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποδεχθούν τα αποτελέσματα της δημοκρατικής αλλαγής στην περιοχή.

Eπανέρχεται δυναμικά με μεγάλες προοπτικές η καλλιέργεια λιναριού

Tο λινάρι επανέρχεται δυναµικά στο προσκήνιο και η ζήτησή του στην παγκόσµια αγορά αυξάνεται συνεχώς. Και αυτό επειδή µπορεί να αξιοποιηθεί µε τρεις τρόπους: ως ίνα στην υφαντουργία, ως εδώδιµο λάδι και ως λάδι για βιοµηχανική χρήση.
Βέβαια, ανάλογα µε τη χρήση απαιτείται η καλλιέργεια διαφορετικής ποικιλίας. Συγκεκριµένα, σήµερα το λινέλαιο αποτελεί την πρώτη ύλη για την κατασκευή οικολογικών χρωµάτων. Επίσης, το λινάρι µπορεί να αντικαταστήσει το βαµβάκι για την παραγωγή ενδυµάτων, ενώ το εδώδιµο λινέλαιο είναι εξαιρετικά ωφέλιµο για τον οργανισµό και βοηθά στην καταπολέµηση της κακής χοληστερίνης, γι' αυτό και το βρίσκουµε σε όλα τα καταστήµατα υγιεινής διατροφής.
Η καλλιέργεια του λιναριού είναι ιδιαίτερα ικανοποιητική, καθώς αποδίδει 200 κιλά ανά στρέµµα και οι τιµές είναι πολύ δελεαστικές για τους παραγωγούς: η τιµή του λιναρέλαιου είναι 5-7 ευρώ το λίτρο για βιοµηχανική χρήση και 10-15 ευρώ το λίτρο για το εδώδιµο λιναρέλαιο.
Το λινάρι παλαιότερα καλλιεργούνταν στην Ελλάδα µε στόχο την παραγωγή αποκλειστικά των ινών.
Σήµερα, ωστόσο, οι συνθήκες έχουν αλλάξει και η καλλιέργεια του λιναριού έρχεται ως εναλλακτική καλλιέργεια σε αντικατάσταση του βαµβακιού που απαιτεί πολύ νερό αλλά και χηµικά φυτοφάρµακα εξαιτίας των εχθρών και των ασθενειών που το προσβάλλουν. Επίσης, το λινάρι φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια έχει ζήτηση στην παγκόσµια αγορά.

[Δρόμοι] Ελευθερία και ισότητα...

ΤΑ ΝΕΑ/ THE NEW YORK TIMES  04.08.2012

ΤΟΥ ROGER COHEN

  

Eλευθερία και ισότητα ...

... δύο από τις τρεις λέξεις που συμπληρώνουν το γνωστό τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης, και δύο έννοιες που η Γαλλία και ο αγγλοσαξονικός κόσμος αντιλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο. Και οι δύο θεωρούν τις αξίες αυτές σημαντικές, τουλάχιστον όταν η ισότητα μεταφράζεται σε ίσες ευκαιρίες, αλλά διαφωνούν για την ισορροπία που θα πρέπει να επιτευχθεί ανάμεσά τους. Η ελευθερία χωρίς αλληλεγγύη δεν εξιτάρει τους Γάλλους με τον ίδιο τρόπο που η απρόσκοπτη ελευθερία ανυψώνει τη διάθεση των Αμερικανών. Στη Γαλλία, το κράτος θεωρείται προστάτης και όχι αρπακτικό.

Η Ιστορία...

... και η γεωγραφία μπορούν να εξηγήσουν τις διαφορές αυτές: τα γαλλικά σύνορα δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα εδώ και αιώνες, ενώ η αμερικανική φαντασία καλπάζει αδάμαστη, ψάχνοντας πάντα για καινούργιους ορίζοντες. Το ζήτημα όμως είναι η ελευθερία και ποιος έχει περισσότερη. Ηρθε η στιγμή για τον αγγλοσαξονικό κόσμο να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί πλέον να ισχυρίζεται ότι υπερτερεί στα ζητήματα ελευθερίας.

Οι συμβατικοί τρόποι...

... μέτρησης της ελευθερίας είναι πλέον ανεπαρκείς. Σύμφωνα με τα κριτήρια που θέτουν οργανισμοί όπως το Freedom House, ο πλανήτης απολαμβάνει ολοένα και περισσότερη ελευθερία. Γιατί όμως τόσο συχνά νιώθουμε λιγότερο ελεύθεροι, περισσότερο φοβισμένοι, επιφυλακτικοί, ακόμα και μαντρωμένοι; Η απάντηση βρίσκεται στην έλλειψη ισορροπίας μεταξύ προσωπικής ελευθερίας και κυβερνητικής επίβλεψης που επικρατεί στη Δύση την τελευταία δεκαετία. Η παρακολούθηση των πολιτών γίνεται με τη δικαιολογία της διασφάλισης της ασφάλειάς μας, μια πολύ διαδεδομένη εξήγηση στη μετά την 11η Σεπτεμβρίου εποχή, ενώ άλλες φορές γίνεται για να προστατευθεί η υγεία μας. Ο φόβος καλλιεργείται σε μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί ο τεχνολογικός παρεμβατισμός και οι πανταχού παρούσες κάμερες.

Το ζήτηµα...

... όμως της ασφάλειας δεν μπορεί να υπερτερεί καθώς δεν αποτελεί ύψιστη αξία. Δεν θα έπρεπε να είναι ο βωμός πάνω στον οποίο θυσιάζεται η ελευθερία μας. Και επειδή υπάρχουν όλο και περισσότερα εργαλεία που ελέγχουν τους ανθρώπους, αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αρχές θα πρέπει να τα χρησιμοποιούν. Ούτε η συχνή φύση των ατυχημάτων σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε τη ζωή μας σε προστατευτικό κλοιό. Η Μεγάλη Βρετανία, που φιλοξενεί φέτος τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η χώρα του «mind the gap», έχει γίνει πλέον ο τόπος που καλεί τους κατοίκους και επισκέπτες του να «προσέχουν ακόμα και τον αέρα που αναπνέουν». Αυτό όμως δεν είναι το πνεύμα που οδήγησε τις αγγλοσαξονικές δυνάμεις να αποβιβαστούν στη Νορμανδία. Τουλάχιστον η Γαλλία είναι υπό μια έννοια πιο ελεύθερη από τα αγγλοσαξονικά της ξαδέλφια. Η έμφυτη γαλατική καχυποψία προς την τεχνολογία σε συνδυασμό με τον βαθιά ριζωμένο σεβασμό στην έννοια της κοινότητας έχουν καταφέρει να περιορίσουν τις φυλακές του μοντερνισμού.

- Ο Ρούσσος Βρανάς απουσιάζει για προσωπικούς λόγους