[Διαστάσεις] Πόλεμος και fair play

ΤΑ ΝΕΑ  04.08.2012

Της Κίττυ Ξενάκη

Λένε συχνά πως ο αθλητισμός είναι ένας πόλεμος με άλλα μέσα - μέσα τα οποία είναι σαφώς προτιμότερα. Ο αθλητισμός παρέχει ένα πλαίσιο μη βίας μέσα στο οποίο τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πραγματικότητα τις φιλοδοξίες τους, να ξεπεράσουν ιστορικές πικρίες και να αποκομίσουν δόξα και τιμή χωρίς να παραβιάσουν διεθνείς συνθήκες ή να προκαλέσουν αιματοχυσία. Το πρόσφατο Euro μας πρόσφερε πληθώρα παραδειγμάτων και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όπως πάντα, βρίθουν από παλιές διαμάχες που εξακολουθούν να στοιχειώνουν σήμερα τις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αξίζει λοιπόν να αναρωτηθούμε, σημειώνει η Μέρι Ντεβέτζκι στη βρετανική «Ιντιπέντεντ»: μήπως μπορούμε να αντλήσουμε από τον αθλητισμό χρήσιμα διδάγματα για τη διεξαγωγή των πραγματικών πολέμων; Αν μπορούμε να τον δούμε πράγματι ως έναν πόλεμο με άλλα μέσα, γιατί να μην αντιστρέψουμε την ιδέα;

Ο αθλητισμός διέπεται από αυστηρούς κανόνες τους οποίους αποδέχονται όλοι οι συμμετέχοντες. Δεν υπάρχει περιθώριο για ερμηνείες ή διακριτική ευχέρεια, ούτε θα έπρεπε να υπάρχει. Δεν έχει νόημα, στους αγώνες ανωτάτου επιπέδου, να επικαλεστείς ξαφνική γρίπη, τραυματισμό στον ώμο ή ότι σου απέσπασε την προσοχή η έκφραση του αντιπάλου. Μπορείς δηλαδή, αλλά δεν θα αλλάξει το αποτέλεσμα. Οι κανόνες είναι κανόνες και η σύγχρονη τεχνολογία βοηθά τους διαιτητές να εντοπίζουν τις απόπειρες παράβασής τους.

Αλλά η καθολική αποδοχή των κανόνων, είτε στον αθλητισμό είτε στον πόλεμο, μπορεί να είναι μόνον η αρχή. Ενα βασικό χαρακτηριστικό του αθλητισμού είναι ότι πρέπει να υπάρξει νικητής. Οι ισοπαλίες είναι σπάνιες. Οσο άδικη και αν μπορεί να μοιάζει η διαδικασία των πέναλτι έπειτα από 90 λεπτά κανονικού παιχνιδιού και 30 λεπτά παράταση, με τους ποδοσφαιριστές σχεδόν να καταρρέουν στο γήπεδο, έχει έναν σκοπό: να παράσχει έναν νικητή. Τον ίδιο ακριβώς λόγο εξυπηρετεί το τάι μπρέικ στο τένις και το φότο φίνις στον στίβο.

Αν υπάρχει όμως νικητής, πρέπει να υπάρχουν και ηττημένοι - γνήσιοι ηττημένοι που παραδέχονται πως έχασαν από ένα άτομο ή μια ομάδα με καλύτερες επιδόσεις. Το αποτέλεσμα πρέπει να είναι αρκετά καθαρό ώστε να αποθαρρύνει μετέπειτα αμφισβητήσεις. Η άλλη πλευρά ενός καθαρού αποτελέσματος, ωστόσο, είναι πως ο νικητής πρέπει να αντιμετωπίσει τον ή τους ηττημένους γενναιόδωρα. Το πώς ακριβώς πρέπει να συμπεριφέρεται ο νικητής περιγράφεται, κατ' ουσίαν, στις Συμβάσεις της Γενεύης. Προϋπόθεση όμως για μια βιώσιμη ειρήνη πρέπει να είναι η αποδοχή του αποτελέσματος από όλες τις πλευρές: και αυτό σημαίνει όχι μόνο τους νικητές και τους ηττημένους αλλά - όπως στον αθλητισμό - τους οπαδούς (συμμάχους) και τους θεατές (μεγάλες δυνάμεις και γείτονες). Μια νίκη άξια του ονόματός της πρέπει να έχει δύναμη πειθούς. Κατά τα λοιπά, στον πραγματικό πόλεμο δεν υπάρχουν τελετές παράδοσης μεταλλίων, και δύσκολα μπορεί κανείς, αναλογιζόμενος τι προηγήθηκε, να χειροκροτήσει ακόμα και τη λήξη του με ενθουσιασμό.

 

Επανάσταση στην ανώτατη εκπαίδευση

TA NEA  14.05.2012

Του Γιώργου Αγγελόπουλου

Ο καθηγητής Σεμπάστιαν Θραν, επικεφαλής του κορυφαίου ερευνητικού εργαστηρίου της Google, είναι ό,τι πλησιέστερο σ' έναν ροκ σταρ έχει η επιστήμη των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τώρα, χάρη σε μια εκπαιδευτική επανάσταση που βρίσκεται στην αρχή της, μπορεί να απευθύνεται σ' ένα γιγαντιαίο κοινό νέων. Πέρυσι διέθεσε δωρεάν στο Ιντερνετ το πτυχιακό μάθημα που δίδαξε στο Στάνφορντ, ένα πανεπιστήμιο που χρεώνει δίδακτρα 53.400 δολάρια τον χρόνο για ένα προπτυχιακό δίπλωμα.

Ο καθηγητής ανακοίνωσε το πρόγραμμα μ' ένα και μόνο email και 160.000 άνθρωποι από 190 χώρες γράφτηκαν σ' αυτό. «Θα ήταν περισσότεροι», λέει, «όμως το Στάνφορντ έκλεισε τη διαδικασία των αιτήσεων». Απ' αυτούς έγιναν δεκτοί περισσότεροι από 23.000 φοιτητές - ένα πλήθος που ο καθηγητής Θραν θα χρειαζόταν περισσότερο από έναν αιώνα για να διδάξει προσωπικά.

Ο καθηγητής παρομοιάζει την εμπειρία του με ταινία επιστημονικής φαντασίας στην οποία ο πρωταγωνιστής αντιλαμβάνεται ξαφνικά την ύπαρξη ενός θαυμαστού νέου κόσμου. «Μπορείς να πάρεις το μπλε χάπι και να επιστρέψεις στην αίθουσα διδασκαλίας σου και να διδάξεις τους 20 φοιτητές σου», λέει. «Ομως εγώ πήρα το κόκκινο χάπι και είδα τη Χώρα των Θαυμάτων».

COURSERA. Για τον καθηγητή Θραν, η Χώρα των Θαυμάτων είναι ο κόσμος των «μαζικών ανοικτών ονλάιν μαθημάτων», τα οποία είναι δυνατό να επαναπροσδιορίσουν την ανώτατη παιδεία, καθώς τα πανεπιστήμια - μέλη του περίφημου Αϊβι Λιγκ επιδιώκουν να αγκαλιάσουν τώρα το Διαδίκτυο. Το Χάρβαρντ και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) δέσμευσαν πρόσφατα 60 εκατ. δολάρια για την παραγωγή δωρεάν διδασκαλίας ονλάιν. Η Coursera, μια νέα εταιρεία με συνεταίρους το Στάνφορντ, το Πρίνστον, το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, θα προσφέρει σύντομα δωρεάν μαθήματα σε τομείς όπως τα μαθηματικά και η ποίηση, πολλά από τα οποία θα διδάσκονται από κορυφαίους καθηγητές.

Οι φοιτητές της Coursera θα συναντιούνται ονλάιν για τη διδασκαλία και θα έχουν εργασίες για το σπίτι, ωστόσο δεν θα παίρνουν διπλώματα από τα πανεπιστήμια - εταίρους του προγράμματος, αλλά πιστοποιητικά, τα οποία αρχίζουν να αποκτούν κύρος μεταξύ των εργοδοτών.

Καιρός για παγκόσμιο πανεπιστήμιο

TA NEA  08.02.2012

Tου Γιώργου Αγγελόπουλου

Ενας από τους κορυφαίους ακαδημαϊκούς των ΗΠΑ και πρώην υπουργός Οικονομικών, ο Λόρενς «Λάρι» Σάμερς, έχει ένα τολμηρό όραμα για το πώς πρέπει να αλλάξει η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας. Στον γενναίο καινούργιο κόσμο του, τα πανεπιστήμια θα καταργήσουν τις διαλέξεις ντόπιων καθηγητών στα αμφιθέατρα• αντ' αυτών, οι καλύτεροι ειδικοί σε κάθε τομέα θα απευθύνονται μέσω βίντεο σε φοιτητές οι οποίοι θα βρίσκονται οπουδήποτε στον κόσμο.

«Είναι ελαφρώς παράλογο το γεγονός ότι, στον αγγλόφωνο κόσμο, δίνεται κάθε χρόνο με 15.000 διαφορετικές ευκαιρίες μια διάλεξη η οποία παπαγαλίζει τα θεμελιώδη του καπιταλισμού», λέει στους κυριακάτικους «Τάιμς» του Λονδίνου ο Σάμερς, ο οποίος ήταν πρύτανης του Χάρβαρντ όταν ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ δημιουργούσε εκεί το facebook και εμφανίζεται μάλιστα στην ταινία «The Social Network». «Δεν θα ήταν καλύτερα να δουν ένα βίντεο με τον ειδικό για το συγκεκριμένο θέμα; Η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθούν καλύτερες μαθησιακές εμπειρίες».

Το 2008, μια έρευνα που έγινε στο Χάρβαρντ έδειξε πως οι φοιτητές που παρακολουθούσαν βιντεοδιαλέξεις μάθαιναν γρηγορότερα απ' ό,τι αυτοί που παρακολουθούσαν τις διαλέξεις στα αμφιθέατρα. Με τον τρόπο αυτό γίνονται επίσης οικονομίες σε χρηματικό κόστος και σε χρόνο: αν οι φοιτητές παρακολουθούν κορυφαίους ειδικούς για ένα συγκεκριμένο θέμα σε βίντεο, οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοί τους θα μπορούν να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο σε περαιτέρω συζήτηση του θέματος αυτού.

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ. Ο Σάμερς αναφέρθηκε στους «Τάιμς» σ' ένα πείραμα που άρχισε μια ομάδα με την επωνυμία «The Floating University» («Το Πλωτό Πανεπιστήμιο»). Η ομάδα βιντεοσκόπησε ακαδημαϊκούς διεθνούς κύρους, ανάμεσα στους οποίους ο φυσικός Μιτσίο Κάκου, ο ψυχολόγος Πολ Μπλουμ, ο γνωστικός επιστήμονας Στίβεν Πίνκερ και ο ίδιος ο Σάμερς, να μιλούν για τις πιο νεωτεριστικές ιδέες στον τομέα τους. Οι βιντεοσκοπημένες διαλέξεις θα διατεθούν στο Χάρβαρντ, στο Γέιλ και στο Κολέγιο Μπαρντ στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο μάθημα θα υπάρχει και στα τρία αυτά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Η έκρηξη της γνώσης και η δυνατότητά μας να έχουμε πρόσβαση σ' αυτή μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών απαιτούν αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα πανεπιστήμια, λέει ο Σάμερς. Οταν τα γεγονότα μπορούν να ελεγχθούν γρήγορα ονλάιν, είναι λιγότερο σημαντικό να τα έχει κάνει κανείς κτήμα του ατομικά. Πράγματι, οι διαθέσιμες πληροφορίες είναι τόσο πολλές, ώστε γίνεται δύσκολο για οποιονδήποτε να κατέχει περισσότερο από ένα κλάσμα τους.

Ο Σάμερς τονίζει ότι αυτό που τα πανεπιστήμια πρέπει πλέον να διδάσκουν στους φοιτητές είναι πώς να αναλύουν και να χρησιμοποιούν τα δεδομένα. «Αυτό που πρέπει να κάνουν τα πανεπιστήμια όλο και περισσότερο είναι να επισημαίνουν αρχές, τρόπους σκέψης, κοινές αξίες και κοινές πλευρές της εμπειρίας, παρά να προσπαθούν να διδάξουν ό,τι υπάρχει για να μάθει κανείς, επειδή ουδείς μπορεί να γνωρίζει όλα όσα υπάρχουν για να γνωρίζει κανείς», εξηγεί. «Ολοένα και περισσότερες ερωτήσεις, για παράδειγμα ποιους ποδοσφαιριστές να προσλάβεις, πώς να σχεδιάσεις καλύτερα μια διαφημιστική εκστρατεία ή πώς να αντιμετωπίσεις καλύτερα τη φαρυγγίτιδα, απαιτούν ικανότητα να συγκεντρώνεις δεδομένα, να ελέγχεις τα τεκμήρια και να εντοπίζεις μονοπάτια προς την επιτυχία».

Το γεγονός αυτό έχει κάνει τους ανθρώπους να εργάζονται περισσότερο σε ομάδες. «Η ικανότητα να δουλεύεις με άλλους γίνεται ολοένα και σημαντικότερη», λέει ο Σάμερς. «Ολο και περισσότερο η συνεργασία κατευθύνει την οικονομία - εντούτοις στο σχολείο και το πανεπιστήμιο η συνεργασία με άλλους θεωρείται το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνει κανείς».

Ο Σάμερς λέει πως τα πανεπιστήμια θα πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στη συνεργασία, αντί να την αντιλαμβάνονται ως μορφή εξαπάτησης. Ολα αυτά είναι ιδιαίτερα προκλητικά - από την άλλη, όμως, οι προκλήσεις δεν είναι κάτι άγνωστο στον Σάμερς. Το 2006 παραιτήθηκε από επικεφαλής του Χάρβαρντ, αφού είπε ότι η μικρή παρουσία των γυναικών στις φυσικές επιστήμες και τα μαθηματικά μπορεί να οφείλεται σε συγγενείς διαφορές ικανοτήτων μεταξύ των φύλων…

Μια άλλη από τις θέσεις του Σάμερς είναι ότι «η διεθνής εμπειρία είναι απαραίτητη σε κάθε πανεπιστημιακό φοιτητή». Αυτό δεν σημαίνει εκμάθηση γλωσσών, αλλά ανακάλυψη πολιτισμών, οι οποίοι πρόκειται να αναδειχθούν μέσω της εργασίας στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας.

«Σ' έναν κόσμο στον οποίο ομιλείται πολύ η αγγλική, μπορεί κανείς να έχει μια ισχυρή διεθνή εμπειρία χωρίς να μιλάει τη γλώσσα του τόπου που επισκέπτεται», λέει. «Είναι καλύτερα να έχεις την εμπειρία της Κίνας χωρίς να ξέρεις κινέζικα από το να μην έχεις καθόλου την εμπειρία της Κίνας, δεδομένης της επίδρασης που θα έχει η Κίνα στον σύγχρονο κόσμο».

Σ' αυτούς που λένε πως οι προτάσεις του είναι υπερβολικά φουτουριστικές, ο Σάμερς επισημαίνει έναν χρήσιμο κανόνα ζωής: τα πράγματα χρειάζονται για να συμβούν περισσότερο χρόνο απ' όσο φαντάζεσαι και μετά συμβαίνουν ταχύτερα απ' ό,τι θα πίστευες ποτέ.

Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ. Δεν συμφωνούν όμως όλοι με τη συνταγή του Λάρι Σάμερς. Σ' ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε αυτόν τον μήνα με τίτλο «Σε τι χρειάζονται τα πανεπιστήμια;», ο Στέφαν Κολίνι, καθηγητής της Ιστορίας της Διανόησης και Αγγλικής Λογοτεχνίας στο Κέμπριτζ, υποστηρίζει ότι τα πανεπιστήμια πρέπει να επιβραδύνουν τη συμβολή τους στην οικονομική ανάπτυξη. Ο Κολίνι θεωρεί κοντόφθαλμη βαρβαρότητα τον περιορισμό των ανθρωπιστικών επιστημών και των τεχνών στα πανεπιστημιακά προγράμματα. Αντίθετα, υποστηρίζει, πρέπει να αναγνωρίσουμε τη συγγενή αξία της καθαρής πνευματικής αναζήτησης.

Η Αλισον Γουλφ, καθηγήτρια Δημόσιας Διοίκησης στο King's College του Λονδίνου, είναι επίσης επιφυλακτική όσον αφορά την πίστη του Σάμερς στις μεθόδους υψηλής τεχνολογίας. «Η ιδέα ότι η τεχνολογία μπορεί και πρέπει να φέρει επανάσταση σε διάφορα πράγματα κυκλοφορεί εδώ και δεκαετίες», λέει. «Ομως οι άνθρωποι μαθαίνουν από ανθρώπους, ακόμη περισσότερο όταν έχουν εξατομικευμένη ανάδραση».

Εκλογές για το facebook του μέλλοντος

ΤΑ ΝΕΑ  07.06.2012
Του Γιάννη Ανδριτσόπουλου

Πριν ασκήσετε το εκλογικό σας δικαίωμα στις 17 Ιουνίου, μπορείτε να κάνετε μια πρόβα ψήφου στο facebook. Οχι για να βγάλετε κυβέρνηση, αλλά για να καθορίσετε πού θα πάνε τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών.

Το μεγαλύτερο κοινωνικό δίκτυο του Ιντερνετ, με περισσότερα από 900.000.000 μέλη - μεταξύ αυτών και 3.705.000 από την Ελλάδα -, διοργανώνει ψηφοφορία με σκοπό να καθοριστούν οι κανόνες που θα διέπουν τη λειτουργία του.

Η κίνηση αυτή φαντάζει εξόχως δημοκρατική. Ωστόσο, οργανώσεις για τα ψηφιακά δικαιώματα - οι οποίες υποστηρίζουν ότι «έσυραν» το facebook στην ψηφοφορία - και χιλιάδες μέλη του κοινωνικού δικτύου καταγγέλλουν ότι τόσο οι ισχύοντες όσο και οι προτεινόμενοι κανόνες αναγκάζουν τους χρήστες να εκχωρήσουν τα τελευταία ψήγματα ιδιωτικότητας που τους έχουν απομείνει.

Τι έκανε άραγε τον νεόνυμφο ιδρυτή του facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ να ρισκάρει την εφαρμογή των νέων όρων χρήσης του κοινωνικού του δικτύου, οργανώνοντας αυτή την ψηφοφορία;

Το κίνητρο του εντυπωσιασμού (των χρηστών, των πελατών του και των μίντια) είναι ένας λόγος. Ο φόβος είναι ένας ισχυρότερος. Το facebook έχει δεχθεί πολλές φορές πυρά για ανεύθυνη διαχείριση και πλημμελή προστασία των προσωπικών δεδομένων των μελών του.

Ο 28χρονος ιδιοκτήτης του δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να κατηγορηθεί ότι θυσιάζει την ιδιωτικότητα των χρηστών στον βωμό του κέρδους, ιδίως τώρα που το facebook μπήκε στο χρηματιστήριο και η μετοχή του βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.

ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ. Το εκλογικό σώμα του facebook έχει δύο βασικές επιλογές: είτε να αφήσει την κατάσταση ως έχει, διατηρώντας τους ισχύοντες όρους χρήσης, είτε να την ανατρέψει, ανάβοντας το πράσινο φως για την εφαρμογή των νέων κανόνων.

Προσοχή, όμως: το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας θα είναι δεσμευτικό μόνο εάν μετάσχει σε αυτήν τουλάχιστον το 30% των ενεργών εγγεγραμμένων χρηστών του κοινωνικού δικτύου. Σε αντίθετη περίπτωση, η γνώμη των ψηφισάντων θα είναι απλά συμβουλευτική. Με άλλα λόγια, προκειμένου να εισακουστεί ο λαός του facebook, θα πρέπει να ψηφίσουν περίπου 270 εκατ. χρήστες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το facebook οργανώνει εκλογές. Η πρώτη αντίστοιχη ψηφοφορία είχε διοργανωθεί τον Απρίλιο του 2009. Σύμφωνα με το facebook, τότε είχαν ψηφίσει 665.654 χρήστες (σε σύνολο περίπου 200.000.000) και οι προτεινόμενοι όροι χρήσης είχαν εγκριθεί με ποσοστό 74,37%.

Ωστόσο, το κοινωνικό δίκτυο δεν ακούει πάντα τη γνώμη των μελών του. Τον Δεκέμβριο του 2010 είχε προκληθεί θύελλα αντιδράσεων μετά την εφαρμογή αλλαγών στη δομή του facebook, οι οποίες καθιστούσαν ακόμη πιο εύκολο για τους χρήστες να βλέπουν τις προσωπικές πληροφορίες των φίλων τους και να δημιουργούν ένα ιστορικό με τις σχέσεις τους.

Ανάλογη κριτική είχε δεχθεί και το φθινόπωρο, όταν εισήγαγε λειτουργίες όπως το Χρονολόγιο, οι οποίες έφερναν στην επιφάνεια παλιές και ξεχασμένες αναρτήσεις χρηστών.

Τον περασμένο Μάρτιο το facebook ανακοίνωσε ότι προχωρά σε αναθεώρηση της Δήλωσης Δικαιωμάτων και Υποχρεώσεων και της Πολιτικής Χρήσης Δεδομένων, οι οποίες ισχύουν από το 2011.

Οι επίμαχοι κανόνες θα προσδιορίζουν πώς ο χρήστης συναινεί στην εκχώρηση μέρους της ιδιωτικότητάς του και στην αξιοποίηση των δεδομένων του, ακόμη και από τρίτους.

Αρκετοί χρήστες αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό την ψηφοφορία. «Μοιάζει με την Κίνα. Μπορείς να ψηφίσεις το α' ή το β', αλλά το α' και το β' είναι ουσιαστικά το ίδιο», έγραψε ο χρήστης Alex Tomlinson στο Mashable.com. «Ενθαρρύνουμε τους χρήστες να ψηφίσουν κατά της νέας πολιτικής. Εάν αυτή δεν περάσει, το facebook θα αναγκαστεί να την ξαναγράψει και ίσως κάτι βελτιωθεί», υποστήριξε ο χρήστης Laura Beachum.

«Ο μηχανισμός (της ψηφοφορίας) είναι πολύ καλά κρυμμένος μέσα στην πλατφόρμα, διασφαλίζοντας ότι οι περισσότεροι χρήστες δεν θα μάθουν ποτέ γι' αυτήν», κατήγγειλε η οργάνωση Europe versus facebook (Η Ευρώπη εναντίον του facebook), στην οποία πιστώνεται η απόφαση του κοινωνικού δικτύου να προχωρήσει στην ψηφοφορία.

Οι «κάλπες» κλείνουν αύριο

Η Ψηφοφορία για τη Διακυβέρνηση του facebook άρχισε την 1η Ιουνίου και θα ολοκληρωθεί αύριο, Παρασκευή, στις 7 το απόγευμα (ώρα Ελλάδας).

Οι χρήστες μπορούν να ψηφίσουν στo http://www.facebook.com/fbsitegovernance/app_130362963766777.

Το ερώτημα που τίθεται στους χρήστες είναι: «Ποια έγγραφα πρέπει να διέπουν το facebook;». Οι επιλογές είναι δύο: α) «Τα προτεινόμενα έγγραφα» και β) «Τα υφιστάμενα έγγραφα».

Εάν υπερισχύσει η πρώτη, οι ισχύοντες όροι θα αντικατασταθούν από τους νέους. Εάν υπερψηφιστεί η δεύτερη, οι κανόνες θα παραμείνουν ως έχουν.

Οι γκρίζες ζώνες στα προσωπικά δεδομένα
Συγκρίνοντας τους ισχύοντες όρους χρήσης του facebook με αυτούς που προτείνει τώρα το κοινωνικό δίκτυο (κείμενα χιλιάδων λέξεων που σπανίως διαβάζουν οι χρήστες), αυτό που ξεχωρίζει είναι το λίφτινγκ στη λεγόμενη Πολιτική Χρήσης Δεδομένων.
Οι νέοι κανόνες περιέχουν έναν μακρύ κατάλογο με δραστηριότητες κατά τις οποίες συλλέγονται τα δεδομένα των χρηστών (από τα παιχνίδια που παίζουν μέχρι τα likes που κάνουν).
Οι αλλαγές περιλαμβάνουν αναθεωρήσεις κρίσιμων κεφαλαίων που αφορούν, μεταξύ άλλων, στο είδος των δεδομένων στα οποία έχει πρόσβαση το facebook, στον τρόπο με τον οποίο τα χρησιμοποιεί, στον έλεγχο των ρυθμίσεων απορρήτου και στη χρήση της υπηρεσίας από κινητά τηλέφωνα.
Το facebook υποστηρίζει ότι η «συντριπτική πλειονότητα» των αλλαγών που προτείνονται αφορά στη διατύπωση συγκεκριμένων εννοιών και όχι στον τρόπο με τον οποίο συλλέγονται τα προσωπικά δεδομένα.
Ακόμη κι έτσι, μια απλή ανάγνωση των όρων χρήσης είναι αρκετή για να αντιληφθεί κάποιος ότι όταν μπαίνει στον κόσμο του facebook εκχωρεί - συνειδητά ή μη - ένα μεγάλο μέρος της ιδιωτικότητάς του.
«Λαμβάνουμε δεδομένα σχετικά με εσάς κάθε φορά που αλληλεπιδράτε με το facebook: όταν κοιτάτε το χρονολόγιο κάποιου, στέλνετε ή λαμβάνετε μήνυμα, αναζητάτε φίλο ή σελίδα, κλικάρετε ή βλέπετε μια διαφήμιση, χρησιμοποιείτε μια εφαρμογή του facebook, αγοράζετε μονάδες facebook ή κάνετε άλλες αγορές μέσω facebook», αναφέρεται στην - περίπου 9.000 λέξεων - προτεινόμενη Πολιτική Χρήσης Δεδομένων.
Το κοινωνικό δίκτυο δεν περιορίζεται σε αυτά: «Οταν δημοσιεύετε φωτογραφίες, βίντεο ή αντίστοιχο περιεχόμενο, λαμβάνουμε περισσότερα σχετικά δεδομένα (ή μεταδεδομένα), όπως είναι η ώρα, η ημερομηνία και το σημείο λήψης της φωτογραφίας ή του βίντεο», αναφέρεται στους όρους χρήσης, η ανάγνωση των οποίων αποκαλύπτει ότι τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών γίνονται βορά του facebook:
«Λαμβάνουμε δεδομένα από τον υπολογιστή, το κινητό ή άλλη συσκευή από όπου συνδέεστε στο facebook. Τέτοια δεδομένα είναι η διεύθυνση ΙΡ και άλλες πληροφορίες, όπως ο πάροχος Ιντερνετ, η τοποθεσία, ο τύπος του προγράμματος περιήγησης που χρησιμοποιείτε ή οι σελίδες που επισκέπτεστε».
Σε άλλο σημείο εξηγείται πως «όλως τυχαίως» οι χρήστες του facebook πέφτουν πάνω σε διαφημίσεις που σχετίζονται με τα ενδιαφέροντά τους:
«Κάποιες φορές, οι διαφημιστικοί συνεργάτες μας, οι πελάτες μας και άλλοι μάς δίνουν διάφορα δεδομένα με βάση τα οποία εμφανίζονται διαφημίσεις [...]. Για παράδειγμα, ένας διαφημιστής μπορεί να μας δώσει πληροφορίες για εσάς [...]. Με βάση τις πληροφορίες που λαμβάνουμε, σας δείχνουμε όλο και πιο σχετικές διαφημίσεις. Μεταξύ αυτών των πληροφοριών είναι όλα όσα κοινοποιείτε και κάνετε στο facebook (π.χ. οι σελίδες που σας αρέσουν, λέξεις-κλειδιά από τις ανακοινώσεις σας κ.λπ.), καθώς και όσα συμπεραίνουμε από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείτε το facebook».
ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ. Η ανορθολογική διαχείριση των προσωπικών δεδομένων των χρηστών του facebook έχει τεθεί αρκετές φορές στο στόχαστρο της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Εμπορίου των ΗΠΑ.
Τον περασμένο Νοέμβριο το facebook κατέληξε σε συμβιβασμό με την Επιτροπή, η οποία το είχε κατηγορήσει για εξαπάτηση των χρηστών του σε ζητήματα προστασίας της ιδιωτικότητας.
Τον Οκτώβριο του 2010 είχε αποκαλυφθεί ότι τα δεδομένα των χρηστών του facebook περιέρχονται εν αγνοία τους σε διαφημιστικές εταιρείες. Ερευνα της αμερικανικής εφημερίδας «The Wall Street Journal» είχε καταδείξει ότι μερικές από τις πιο δημοφιλείς εφαρμογές (FarmVille, Texas HoldEm Poker, FrontierVille κ.ά.) αποτελούν τον δούρειο ίππο για τη μεταφορά πληροφοριών των χρηστών σε βάσεις δεδομένων εταιρειών.
Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς ο εφευρέτης του Παγκόσμιου Ιστού Τιμ Μπέρνερς - Λι είχε υποστηρίξει ότι οι χρήστες του facebook παγιδεύονται χάνοντας τον έλεγχο των προσωπικών δεδομένων που καταχωρίζουν - δήλωση που επανέλαβε πριν από λίγες εβδομάδες.

VIPs στο κογκλάβιο της Google

TA NEA 26-27.05.2012

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη

 

Κουίζ: σε ποιο πεντάστερο ξενοδοχείο της βρετανικής εξοχής και με τι σκοπούς πέρασαν ένα διήμερο αυτή την εβδομάδα ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, η ηθοποιός Γκουίνεθ Πάλτροου, το μοντέλο Λίλι Κόουλ και ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργος Παπανδρέου; Οσοι γνωρίζουν την απάντηση, ξέρουν πως δεν εμπεριέχει τίποτα το πονηρό - οι προαναφερθέντες είχαν άλλωστε παρέα ακόμα 396 «μεγάλα μυαλά της εποχής μας» από τον χώρο των μίντια, της πολιτικής, των νέων τεχνολογιών και της καλλιτεχνίας. Οσοι ήλπιζαν σε κάποιο σκάνδαλο, ας αρκεστούν στις καταγγελίες των συνωμοσιολόγων ότι το Google Zeitgeist, όπως ονομάζεται το ετήσιο συνέδριο της Google που πραγματοποιήθηκε με άκρα μυστικότητα την Τρίτη και την Τετάρτη στο πολυτελές ξενοδοχείο Grove του Χέρτφορντσαϊρ (συνολικής έκτασης 1.210 στρεμμάτων), είναι μια άλλη εκδοχή της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, αυτής της σκιώδους ετήσιας διάσκεψης περίπου 130 μεγάλων της πολιτικής, των επιχειρήσεων και των τραπεζών.

Η μυστικοπάθεια που περιβάλλει το Google Zeitgeist δεν βοηθάει. Είναι η έβδομη χρονιά που πραγματοποιείται. Ο Λάρι Πέιτζ, ο συνιδρυτής της Google και ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Ερικ Σμιτ ταξιδεύουν κάθε φορά επί τούτου από την Καλιφόρνια. Χωρίς πρόσκληση, οι εκπρόσωποι των ΜΜΕ δεν έχουν πρόσβαση παρά μόνο στο Big Tent, μια ξεχωριστή διάσκεψη. Φρουροί ελέγχουν τον χώρο και αποβάλλουν όποιον δεν είναι σύνεδρος. Επιπλέον, όλες οι πληροφορίες σχετικά με το συνέδριο διανέμονται μέσω κρυπτογραφημένου προγράμματος το οποίο οι προσκεκλημένοι πρέπει να κατεβάσουν στο έξυπνο τηλέφωνό τους.

Ολα αυτά, από μια εταιρεία που περιγράφει τη «διαφάνεια» ως μία από τις «θεμελιώδεις αρχές» της και θέτει ως στόχο της «να οργανώσει όλες τις πληροφορίες του κόσμου και να τις κάνει παγκόσμια διαθέσιμες». Μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες διαδικτυακών υπηρεσιών παγκοσμίως που όμως ερευνάται επί του παρόντος με την υποψία της παραβίασης της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας - κατόπιν διαμαρτυριών των αντιπάλων της - τόσο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσο και από την αμερικανική Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου. Για να μη θυμηθούμε τις 12 και πλέον χώρες που έχουν κρίνει αναγκαία τη διερεύνηση της μυστικής συλλογής (προσωπικών) δεδομένων από αυτοκίνητα της Street View...

Τα ονόματα των συμμετεχόντων στο συνέδριο «Πνεύμα της Εποχής» (Zeitgeist), πάντως, πάντα διαρρέουν. Το «παρών» έδωσαν φέτος και ο ειδικός της Goldman Sach's επί των επονομαζόμενων BRICs (Βραζιλία, Ινδία, Ρωσία, Κίνα και Νότια Αφρική) Τζιμ Ο'Νιλ, και η τραγουδίστρια Ανι Λένοξ, και ο προπονητής της Αρσεναλ Αρσέν Βενγκέρ, και η σχεδιάστρια μόδας Βίβιαν Γουέστγουντ, και ο επικεφαλής της διαφημιστικής εταιρείας WPP, σερ Μάρτιν Σόρελ. Το θέμα του συνεδρίου ήταν αρκούντως μυστηριώδες, «Πέραν» (Beyond), οι συζητήσεις και οι ομιλίες κυμάνθηκαν από την τεχνολογία και την πολιτική έως τις τέχνες, σύμφωνα με πληροφορίες η Γκουίνεθ Πάλτροου είχε την ευκαιρία να ακούσει με τα αυτάκια της τον Γιώργο Παπανδρέου να αναλύει την κρίση χρέους της ευρωζώνης και να δηλώνει ότι πρέπει να «εκδημοκρατίσουμε και να εξανθρωπίσουμε την παγκοσμιοποίηση». Το διήμερο συνέδριο έκλεισε με ομιλία του ο Μπιλ Κλίντον. Κατά τη βρετανική «Daily Mail», πάντως, «η πραγματική δράση έλαβε χώρα όπως πάντα στο περιθώριο, καθώς οι καλοί και οι σπουδαίοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για λίγο networking (δικτύωση) μακριά από αδιάκριτα μάτια».

[Πρόσωπα] Ο προφήτης της κλιματικής αλλαγής

TA NEA  08.05.2012

Του Γιώργου Αγγελόπουλου

 

Πριν από 20 χρόνια σαν σήμερα, στις 9 Μαΐου 1992, οι αντιπρόσωποι 143 χωρών ολοκλήρωναν στη Νέα Υόρκη τη σύνταξη της σύμβασης-πλαίσιο του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές, που λίγες εβδομάδες αργότερα υιοθετήθηκε στο Ρίο από την Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής για τη Γη. Ο Τζέιμς Χάνσεν είχε σημαντικό ρόλο στη σύνταξη της σύμβασης αυτής. Διευθυντής του κύριου εργαστηρίου κλιματολογίας της NASA, είναι ο πρώτος επιστήμονας που ήδη από το 1988 είχε σημάνει συναγερμό για τους κινδύνους από την κλιματική αλλαγή. Τώρα, σε μια νέα επιστημονική διατριβή, καλεί τις κυβερνήσεις του κόσμου να πάψουν να επιδοτούν τα ορυκτά καύσιμα με δημόσια κεφάλαια.

Ο 71 ετών Χάνσεν, διευθυντής του Ινστιτούτου Γκόνταρντ της NASA, υπολόγισε πως οι επιδοτήσεις που χορηγούνται σε όλο τον κόσμο σε εταιρείες πετρελαίου, άνθρακα και φυσικού αερίου φτάνουν τα 400 ώς 500 δισ. δολάρια ετησίως. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 370 ευρώ για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη, τη στιγμή που οι εν λόγω εταιρείες δεν κάνουν τίποτε για να καλύψουν το κοινωνικό κόστος των δραστηριοτήτων τους. Η ρύπανση του αέρα και των υδάτων από την εξόρυξη και την καύση ορυκτών καυσίμων σκοτώνει περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανθρώπους τον χρόνο και επηρεάζει την υγεία πολύ περισσότερων. Αλλά το μεγαλύτερο κόστος είναι η αλλαγή του κλίματος που επιφέρει η χρήση των καυσίμων αυτών, την οποία οι παγκόσμιοι πολιτικοί ηγέτες δεν επιδιώκουν να περιορίσουν εξαιτίας «της ανάρμοστης επιρροής των ειδικών οικονομικών συμφερόντων στις κυβερνητικές πολιτικές», με άλλα λόγια, εξαιτίας των απροκάλυπτων και συγκαλυμμένων πιέσεων που ασκούν σε πολιτικούς και πολιτικά κόμματα η βιομηχανία των ορυκτών καυσίμων και όσοι κερδίζουν απλο αυτή, γράφει ο Χάνσεν.

Ο αμερικανός κλιματολόγος και οι άλλοι επιστήμονες που συνυπογράφουν τη διατριβή υποστηρίζουν πως, όπως το δουλεμπόριο ήταν «μια αδικία που έγινε από μια φυλή ανθρώπων εις βάρος μιας άλλης», έτσι και η κλιματική αλλαγή είναι «μια αδικία που διαπράττεται από μια γενιά εις βάρος όλων των επόμενων». «Αρχίζει η περίοδος των συνεπειών», τονίζουν. «Αν δεν ζητήσουμε τώρα μια αλλαγή πορείας, η ευθύνη θα πέσει πάνω μας, στη σημερινή γενιά των ενηλίκων. Οι γονείς μας δεν ήξεραν ότι οι πράξεις τους μπορεί να βλάψουν τις μελλοντικές γενιές. Εμείς μπορούμε μόνο να προσποιηθούμε πως δεν ξέρουμε. Και αυτό είναι ασυγχώρητο».

Οι θέσεις του Χάνσεν δεν αρέσουν στους Ρεπουμπλικανούς, για τους οποίους η αμφισβήτηση των πετρελαϊκών εταιρειών είναι σχεδόν αντιαμερικανική… Ομως έχει εχθρούς και μεταξύ των οικολόγων, επειδή τάσσεται υπέρ των πυρηνικών αντιδραστήρων τέταρτης γενιάς. Εκείνος συνεχίζει πάντως να λέει αυτό που πιστεύει πως πρέπει να πει. Και, όπως επισημαίνει στη «Λε Μοντ» ο κλιματολόγος Μάικλ Μαν του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, «το πρόβλημα με τον Τζιμ είναι πως μέχρι τώρα είχε δίκιο…».

Η Καθημερινή 04.09.2011

Το ιντρενετ απειλεί την πολιτιστική παραγωγή

Του Robert Levine /The Observer

Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, το NBC κυριαρχούσε στην αμερικανική τηλεόραση: Miami Vice, The Cosby Show, Cheers, Seinfield, Friends. To κανάλι κέρδιζε θεαματικότητα διευρύνοντας τα όριά του – το Miami Vice στυλιζάρισε το αστυνομικό δράμα, ενώ το Hill Street Blues του έδωσε έναν αιχμηρό ρεαλισμό. Οι σειρές αυτές έφερναν επίσης πολύ χρήμα – το NBC ήταν ένας από τους πιο προσοδοφόρους κλάδους της General Electric. Οταν όμως η μητρική εταιρεία αγοράστηκε από την Comcast φέτος, λέγεται ότι η αξία του τηλεοπτικού δικτύου υπολογίστηκε στο μηδέν.

Το NBC δεν είναι η μόνη μεγάλη επιχείρηση ΜΜΕ που έπεσε σε βραχώδες έδαφος. Η ΕΜΙ, η δισκογραφική των Μπιτλς και των Πινκ Φλόιντ, περιέκοψε τη λίστα των συνεργαζόμενων καλλιτεχνών και κατάργησε χιλιάδες θέσεις εργασίας. Η «Ουάσιγκτον Ποστ», η εφημερίδα που ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχυ της αμερικανικής δημοσιογραφίας με τις αποκαλύψεις της για το Γουότεργκεϊτ, μείωσε τον αριθμό των συντακτών της, έκλεισε το εθνικό γραφείο της και δήλωσε ότι «δεν είμαστε ένας πανεθνικός οργανισμός ειδησεογραφίας». Η MGM, με σύμβολο το λιοντάρι που βρυχάται, αγοράστηκε πρόσφατα για λιγότερο από το μισό της αξίας που είχε το 2005.Ολες αυτές οι εταιρείες αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα: δεν μάζευαν αρκετά από τα χρήματα που γεννούσε η δουλειά τους. Το κοινό δεν έχει χάσει την όρεξή του για τηλεόραση, μουσική, κινηματογράφο ή δημοσιογραφία. Ομως τα τηλεοπτικά σόου, τα άρθρα, τα τραγούδια και οι ταινίες φθάνουν όλο και περισσότερο στους πολίτες μέσω Διαδικτύου. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ το Ιντερνετ έχει επεκτείνει την κατανάλωση αυτών των αγαθών, κοντεύει να καταστρέψει την αγορά τους.

Την περασμένη δεκαετία, μεγάλο μέρος της αξίας που παρήχθη από τη μουσική, τις ταινίες και τις εφημερίδες έχει ωφελήσει άλλες εταιρείες. Η ιστοσελίδα Pirate Bay θησαύρισε προσφέροντας παράνομα τα άλμπουμ μεγάλων δισκογραφικών, ενώ οι μουσικές πωλήσεις έπεσαν κατακόρυφα. Το YouTube χρησιμοποίησε βιντεοκλίπ από το Saturday Night Live του NBC για να οικοδομήσει μια επιχείρηση που το Google αγόρασε για 1,65 δισ. δολάρια. Και η ιστοσελίδα Huffington Post έγινε ένα από τα δημοφιλέστερα ειδησεογραφικά σάιτ αντιγράφοντας, ως επί το πλείστον, άρθρα εφημερίδων.Παραδοσιακά, οι εταιρείες που επένδυαν στη μουσική και στις ταινίες έλεγχαν επίσης τη διανομή τους. Η πειρατεία ήταν πάντα μια ενόχληση, αλλά ποτέ πραγματική απειλή. Το ίδιο συνέβαινε και με τις άλλες επιχειρήσεις στον χώρο των media. Το Ιντερνετ τα άλλαξε όλα αυτά, όχι επειδή δίνει τη δυνατότητα γρήγορης μετάδοσης δεδομένων, αλλά επειδή οι κανονισμοί που καθιστούν ικανές τις εταιρείες ψηφιακής τεχνολογίας να αποφεύγουν την ευθύνη έχουν δημιουργήσει μια καταρρακωμένη αγορά. Μέρος του προβλήματος είναι η ασύδοτη πειρατεία – η χωρίς άδεια διανομή που δεν φέρνει κανένα όφελος στους δημιουργούς. Πιέζει επίσης τα ΜΜΕ να δεχτούν συμφωνίες online διανομής που δεν καλύπτουν το κόστος τους.

Το βασικό θέμα, όμως, είναι ότι οι δημιουργοί και οι διανομείς έχουν τώρα αντίθετα συμφέροντα. Εταιρείες όπως η Google και η Apple δεν ενδιαφέρονται και τόσο να πουλάνε πολιτιστικά προϊόντα εφόσον βγάζουν χρήματα με άλλους τρόπους, κυρίως με τις διαφημίσεις και τα γκάτζετ. Και αυτή η δυναμική δεν χτυπάει μόνο τα μεγάλα συγκροτήματα – δημιουργεί προβλήματα σε ανεξάρτητους καλλιτέχνες και σε επιχειρήσεις κάθε μεγέθους.Οι εταιρείες τεχνολογίας συχνά προωθούν την ιδέα ότι «η πληροφορία θέλει να είναι ελεύθερη». Και πράγματι, το Ιντερνετ έχει σχεδόν εκμηδενίσει το κόστος διανομής – μια ψηφιακή ταινία μπορεί να σταλεί από το Χόλιγουντ στο Χονγκ Κονγκ με κόστος πενταροδεκάρες. Ομως το Ιντερνετ δεν εχει την ίδια επιρροή στο κόστος δημιουργίας μιας ταινίας. Το ίδιο φιλμ που στέλνεται στην άλλη άκρη του κόσμου σχεδόν τσάμπα, μπορεί να κόστισε 150 εκατομμύρια για να γυριστεί. «Αυτή η αντίθεση δεν πρόκειται να αμβλυνθεί», προέβλεψε ο Στούαρτ Μπραντ το 1984. «Οδηγεί στη διαστρέβλωση της συζήτησης για τις τιμές, το κοπιράιτ, την πνευματική ιδιοκτησία, την ηθική ορθότητα της ανεξέλεγκτης διανομής».

Αυτή η κατάσταση συμφέρει τους καταναλωτές, που μπορούν να δουν, να διαβάσουν και ν’ ακούσουν ό,τι θέλουν, πληρώνοντας ελάχιστα. Η «ελευθερία» αυτή, όμως, θα έχει σοβαρές συνέπειες. Μακροπρόθεσμα, οι στερημένες από εισόδημα εταιρείες ΜΜΕ δεν θα έχουν τη δυνατότητα να επενδύουν πολλά σε καλλιτέχνες. Τα τηλεοπτικά δίκτυα ήδη πιέζονται να αντικαταστήσουν τις δραματικές και κωμικές σειρές με ριάλιτι σόου και οι εφημερίδες αφήνουν ακάλυπτα πολλά θέματα καθώς οι ρεπόρτερ λιγοστεύουν. Και το χειρότερο είναι ότι η δυσκολία να βγουν χρήματα από πρωτογενή εργασία υπονομεύει το είδος της καινοτομίας που υποσχέθηκε το Ιντερνετ. Αντί να επενδύουν για να γίνονται υψηλού επιπέδου ρεπορτάζ με νέο τρόπο, τα στελέχη των online εταιρειών επιδιώκουν την «ερασιτεχνική δημοσιογραφία» επειδή δεν κοστίζει τίποτα.Φαίνεται προφανές, αλλά μια οικονομία της πληροφορίας χρειάζεται μια λειτουργική αγορά της πληροφορίας. Παραδοσιακά, η αγορά αυτή λειτουργούσε μέσω του κοπιράιτ, όμως οι νόμοι εκείνοι δεν έχουν εφαρμοστεί στο Ιντερνετ. Αυτό βοηθάει εταιρείες όπως η YouTube να οικοδομήσουν επιχειρήσεις στην πλάτη των δημιουργικών επαγγελματιών.

Βεβαίως, οι νόμοι για το κοπιράιτ πρέπει να εκσυγχρονιστούν για την ψηφιακή εποχή. Πολλοί ειδικοί λένε ότι ευνοούν την προστασία, αλλά βλέπουν κάθε προσπάθεια να επιβληθεί ως απαράδεκτη. Αυτό δεν έχει νόημα: μια αγορά δεν μπορεί να βασιστεί σε εθελοντικές πληρωμές και οι νόμοι δεν λειτουργούν όταν δεν μπορούν να επιβληθούν.Καθώς μεγαλώνει η πίεση για να επιβληθούν οι νόμοι πνευματικής ιδιοκτησίας στο Διαδίκτυο, οι εταιρείες του χώρου επιχειρηματολογούν ότι κάθε προσπάθεια να μπλοκαριστεί η πειρατεία θα «χαλάσει το Ιντερνετ», αλλά η αλήθεια είναι ότι το Ιντερνετ έχει ήδη χαλάσει: είναι πλέον υπερβολικά χαοτικό για να μπορέσει να δώσει την υποδομή για μια οικονομία του 21ου αιώνα. Οι εταιρείες τεχνολογίας συμβουλεύουν εδώ και καιρό τους δημιουργούς να προσαρμοστούν στην ψηφιακή εποχή. Θα ήταν κρίμα να μην μπορέσουν να ακολουθήσουν την ίδια τους τη συμβουλή.

* Ο κ. Ρόμπερτ Λιβάιν είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Free Ride: How the Internet Is Destroying the Culture Business and How the Culture Busibess Can Fight Back».

Τα Νέα / The New York Times 13.07.2011

Όταν το facebook "χτίζει" την ειρήνη

Του Ethan Bronner

Η σελίδα λέγεται Γιάλα-Νέοι Ηγέτες (facebook.com/yalaYL, όπου «yala» στα αραβικά σημαίνει «πάμε» και YL παραπέμπει στους «νέους ηγέτες»). Τη δημιούργησε ένας ισραηλινός πρώην διπλωμάτης. Και αποσκοπεί στο να αναπληρώσει το κενό επικοινωνίας μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Τον πρώτο μήνα της ζωής της είχε 91.000 επισκέψεις. Από τους 22.500 ενεργούς χρήστες της, το 60% είναι Αραβες. Οι περισσότεροι είναι Παλαιστίνιοι, και ακολουθούν οι Αιγύπτιοι, οι Ιορδανοί, οι Τυνήσιοι, οι Μαροκινοί, οι Λιβανέζοι και οι Σαουδάραβες.

«Ολα συζητιούνται σήμερα στο Internet: σεξ, πόλεμος, επιχειρηματικές δραστηριότητες. Γιατί όχι και η ειρήνη;», αναρωτιέται ο Ούρι Σαβίρ, πρόεδρος του Κέντρου Πέρες για την Ειρήνη και ιδρυτής της νέας ομάδας. Ο Σαβίρ υπήρξε επικεφαλής της ισραηλινής αντιπροσωπείας στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις της δεκαετίας του '90, γενικός διευθυντής του υπουργείου Εξωτερικών και βουλευτής.

«Σήμερα δεν έχουμε γενναίους ηγέτες σε κανένα από τα δύο στρατόπεδα, οπότε στρέφομαι στη νέα γενιά, τη γενιά της Πλατείας Ταχρίρ και του facebook», λέει ο 58χρονος Σαβίρ. «Ο στόχος μου είναι 100.000 άνθρωποι να αρχίσουν να εργάζονται σε κοινά προγράμματα μέσω του Yala, ώστε να πιεστούν οι ηγέτες μας να κάνουν ειρήνη».

Ενα από τα ατού αυτής της πρωτοβουλίας είναι οι διασυνδέσεις που έχει ο Σαβίρ. Η σελίδα υποδοχής δημοσιεύει μηνύματα του προέδρου του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, του παλαιστίνιου ηγέτη Μαχμούντ Αμπάς, του πρώην πρωθυπουργού της Βρετανίας Τόνι Μπλερ και της ηθοποιού Σάρον Στόουν. Ο Πέρες και ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ιδρυτής του facebook, έχουν ήδη μιλήσει τηλεφωνικά για το πρόγραμμα αυτό.

Το πιο ενδιαφέρον με αυτή την ιστοσελίδα είναι οι συζητήσεις που γίνονται. Ενώ οι Αραβες αποφεύγουν σε γενικές γραμμές τις επαφές με τους Ισραηλινούς, εδώ μιλούν ανοιχτά για την επιθυμία τους να τους γνωρίσουν καλύτερα.

Ο Σαλάχ αλ-Αγιάν, ένας αξιωματούχος της Παλαιστινιακής Αρχής και φίλος του Σαβίρ, επισημαίνει ότι η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων για καθημερινά πράγματα είναι ανησυχητική. «Πιστέψτε με, δεν γνωρίζονται καθόλου», τονίζει. «Ο στόχος μας είναι να αρχίσουμε να μιλάμε για τέχνη και σπορ. Αφού οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι δεν συναντιούνται πια πρόσωπο με πρόσωπο, το facebook είναι ένας εικονικός τόπος συνάντησης».

Το μεγαλύτερο μέρος του διαλόγου μοιάζει να γίνεται μεταξύ κατοίκων της Ραμάλα και του Τελ Αβίβ. Ο Χάμζε Αουάουντε, όμως, ένας φοιτητής 21 ετών από τη Ραμάλα, λέει ότι έλαβε μηνύματα να γίνει «φίλος» με χρήστες από το Μαρόκο και την Αίγυπτο.

Μια μέρα, ένας Ισραηλινός ρώτησε τι θα γινόταν αν ο Νετανιάχου και ο Αμπάς κλειδώνονταν σε ένα δωμάτιο για μια εβδομάδα. Ενας Παλαιστίνιος απάντησε ότι οι δύο ηγέτες θα συνειδητοποιούσαν ότι έχουν κι οι δύο αυτιά, μάτια, χέρια και στόμα, ότι δηλαδή είναι ανθρώπινα όντα. Ενας άλλος ήταν πιο κυνικός: «Μην ανοίξετε την πόρτα!».

Ελευθεροτυπία / The New York Times 12.06.2011

Η ισχύς της παγκοσμιοποίησης

Πληροφορία: Roger Cohen

ΛΟΝΔΙΝΟ

Ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ο πρόεδρος της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας,διατύπωσε μια ριζοσπαστική πρόταση: πρότεινε τη δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαικού υπουργείου Οικονομίας με την αρμοδιότητα να κατευθύνει την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική στα 17 κράτη της ευρωζώνης.

Δεν όρισε ημερομηνία.Παραδέχτηκε οτι απο ποιλιτικής άποψης ειναι δύσκολο να υλοποιηθεί αυτή η ιδέα,σε μια περίοδο κατά την οποία η έλλειψη ενθουσιασμού για την ευρωπαική ολοκλήρωση έχει οδηγήσει στην έκφραση «ψυχρή Ευρώπη».Εντούτοις,ξεκαθάρισε οτι δεν είναι δυνατόν να καθιερωθούν οι διεθνείς διασώσεις κρατών που παρουσιάζουν αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους τους και επισήμανε οτι κάποια στιγμή θα χρειαστεί ενα νέο ευρωπαικό θεσμικό όργανο που θα μπορεί να συντονίζει την άσκηση πολιτικής.

Θα έλεγα οτι αυτό ειναι λογικό.Μια ενιαία νομισματική μονάδα που συνοδεύεται από αποκλίνουσες εθνικές φορολογικές και δημοσιονομικές πολιτικές ειναι σαφώς μη βιώσιμη.Το ευρώ υπήρξε ανέξαθεν πολιτικό εγχείρημα.Στόχος του ηταν να κάνει την Ευρώπη ενα βήμα προς τη δημιουργία των ΗΠΑ της Ευρώπης.Οι Ευρωπαίοι ,ωστόσο, δήλιασαν, με αποτέλεσμα η Γηραιά Ήπειρος να έχει εγκλωβιστεί στα μισά της διαδρομής.Οι εθνικές πολιτικές, ή απλώς η αδυναμία της Ελλάδας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της , υπονομεύουν τη βιωσιμότητα ενός διεθνικού νομίσματος.

Κατά κάποιο τρόπο αυτό το πρόβλημα δεν είναι καινοφανές.Η τεχνολογία έχει διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία ενός διεθνικού κόσμου μέσω της άμεσης επικοινωνίας και των μεσών κοινωνικής δικτύωσης,ενώ τα κρα΄τη αρνούνται να παραδώσουν την εθνική τους κυριαρχία.Παρ’όλα αυτά, η έννοια του εθνικού κράτους φαίνεται οτι παραμένει τόσο πεισματικά ισχυρή όσο το 19^ο αιώνα, μια παραχωρημένη ιδέα η οποία ξυπνά αρχε΄γονα συναισθήματα και περιγελά τη λογική.

Αυτή η νοοτροπία δημιουργεί ποικίλα προβλήματα, διότι οι εθνικές αρχές ειναι ανυποχώρητες και συνάμα αναποτελεσματικές ενώπιον των οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων του μοντερνισμού, που δεν γνωρίζουν σύνορα.Αυτά τα προβλήματα δεν προκύπτουν μόνο στην Ευρώπη.Στις ΗΠΑ η οικονομία παρουσιάζει μια παράδοξη εικόνα,με υψηλά ποσοστά ανεργίας και ισχνή ανάπτυξη,μολονότι πολλές εταιρείες έχουν τεράστια κέρδη.Αυτο συμβαίνει διότι αυτές οι εταιρείες μπορεί να ειναι τυπικά αμερικανικές, αλλά επι της ουσίας έχουν παγκοσμιοποιηθεί προ πολλού,καθώς συχνά εξασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων τους , πολλούς απο τους πλεόν ταλαντούχους υπαλλήλους τους και μεγάλο ποσοστό της σημερινής τους επέκτασης απο υπερπόντιες αγορές.

Η οικονομική πολιτική διαμορφώνεται μέσα σε ένα εθνικό πλαίσιο το οποίο στην πραγματικότητα δεν έχει πλέον ισχύ για πολλούς απο τους παράγοντές του.Ίσως,λοιπόν, δεν θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός οτι ο αντίκτυπος της πολιτικής ειναι περιορισμένος.Η Αραβική Άνοιξη ειναι μια ιστορία ευέλικτων διεθνικών δικτύων που έρχονται αντιμέτωπα με εθνικούς ηγέτες ,οι οποίοι

Ειναι πεπεισμένοι οτι μπορούν να αγνοήσουν ή να απομακρύνουν διά της βίας τις ιδέες του σύγχρονου κόσμου.

Δικτάτορες σαν τον Χόσνι Μουμπάρακ πίστευαν οτι μπορούσαν να περιορίσουν τη διάδοση της δημοκρατίας, αλλά τελικά συνειδητοποίησαν οτι τα αστυνομοκρατούμενα κράτη τους ηταν διάτρητα και βραδυκίνητα.Άλλοι,όπως ο Μπασάρ αλ Ασαντ της Συρίας, προσπαθούν μέσω της τακτικής των μαζικών δολοφονιών να καταπνίξουν τη θύελλα του εκσυγχρονισμού.

Αναμφίβολα ,κάποιες απο τις απαντήσεις για την Αραβική Άνοιξη βρίσκονται σε μονοπάτια που ε΄χει η΄δη ακολουθήσει η Ε.Ε , όπως είναι το εμπόριο χωρίς σύνορα,μια τοπική τράπεζα ανασυγκρότησης ίσως ακόμη και μια τελωνειακή ένωση της Βορείου Αφρικής.Ωστόσο, ειναι εξίσου βέβαιο οτι σε αυτες τις εξελίξεις θα προβάλουν σθεναρή αντίσταση οι εκάστοτε χώρες καθώς και οτι θα ανακόπτεται η πρόοδος.

Εν συνόλω, δεν έχουμε καταφέρει να διαμορφώσουμε μια νέα παγκόσμια τα΄ξη που να αντικατροπτίζει την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία συντελείται η παγκόσμια ολοκλήρωση.Τα αναπτυσσόμενα κράτη αποκτούν πλούτο πολύ σύντομα , ενώ η Ευρώπη χρειάστηκε αιώνες για να το πετύχει.Θα ακολουθήσει ακόμη πιο εκτεταμένη παγκοσμιοποίηση, όποιες και αν πρόκειται να ειναι οι ντιδράσεις εναντίον της-και σε αυτή τη διαδικασία θα πρωτοστατεί η τεχνολογία.Η σύσταση του G20 αποτελεί απόπειρα σαφέστερης έκφρασης αυτής της πραγματικότητας,ωστόσο η αλήθεια ειναι οτι στις επόμενες δεκαετίες θα πρέπει να δημιουργηθούν περισσότερα θεσμικά όργανα με μεγαλύτερη επιρροή σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο για να αναλάβουν κάποιες απο τις αρμοδιότητες των εθνικών κυβερνήσεων.

Ένα ενιαίο ευρωπαικό υπουργείο Οικονομίας ειναι μια ιδέα αυτής της λογικής.Είμαι βέβαιος ότι κάποια μέρα το έδαφος θα ειναι πρόσφορο για την υλοποίησή της.Τη δεδομένη χρονική περίοδο εντούτοις τα κινήματα που ε΄χουν δυναμική ειναι εθνικιστικά.

Η δύναμη της φυλής να περιορίζει εντός συνόρων επισκιάζει τη δύναμη της τεχνολογίας να ξεπερνά τα σύνορα.Η τεχνολογία, όμως, ειναι αδυσώπητη και στο τέλος θα επικρατήσει.

Οι αγανακτισμένοι στις ελληνικές πλατείες

Του Μάνου Χαραλαμπάκη (Τα Νέα)

Σε εξέλιξη βρίσκονται οι ειρηνικές εκδηλώσεις «αγανάκτησης και διαµαρτυρίας κατά της κρίσης», που έχουν οργανώσει αυθόρμητα πολίτες στην Πλατεία Συντάγµατος στην Αθήνα, στον Λευκό Πύργο στη Θεσσαλονίκη, στην Πλατεία Γεωργίου στην Πάτρα, στην Πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο, τα Χανιά, τα Γιάννινα, τη Λάρισα, στην παραλία στον Παπαστράτο στον Βόλο, στην Πλατεία Πάρκου στη Λαµία, την Κέρκυρα και άλλες πόλεις.

Ακολουθούν τα χνάρια των ισπανών πολιτών – των Indignados – που τις τελευταίες ηµέρες διαδηλώνουν στις πλατείες. Οι κινητοποιήσεις οργανώθηκαν χθες µέσω του facebook και πολύ γρήγορα χιλιάδες πολίτες έστειλαν ηλεκτρονικά µηνύµατα υποστήριξης στα γκρουπάκια που δηµιουργήθηκαν ή δήλωναν ότι θα συµµετάσχουν στις εκδηλώσεις διαµαρτυρίας.

Ενδεικτικό είναι ότι έως αργά χθες το βράδυ περισσότεροι από 8.000 πολίτες είχαν δηλώσει την υποστήριξή τους στο γκρουπ «Αγανακτισµένοι στο Σύνταγµα», ενώ ξεπερνούσαν τις 12.000 όσοι δήλωναν ότι θα συµµετάσχουν στην αντίστοιχη εκδήλωση της Θεσσαλονίκης µε τίτλο «Αγανακτισµένοι στον Λευκό Πύργο». Παρόµοια ανταπόκριση υπήρχε και στο γκρουπ που είχε οργανωθεί για την εκδήλωση της Πάτρας µε τον τίτλο «Patras Greek Revolution»: έως χθες περισσότεροι από 3.000 δήλωναν ότι θα παραστούν.

Η ηλεκτρονική κινητοποίηση πάντως είχε και απρόοπτα. Χθες το απόγευµα το γκρουπ «Αγανακτισµένοι στο Σύνταγµα» σβήστηκε προσωρινά από το facebook µε τους υποστηρικτές εκείνη την ώρα να φτάνουν τις 9.000. ∆ηµιουργήθηκε σύγχυση και κάποιοι έκαναν λόγο για λογοκρισία. Μάλιστα, κυκλοφόρησε η φήµη ότι η εκδήλωση αγανάκτησης στο Σύνταγµα θα ακυρωθεί. Γρήγορα όµως δηµιουργήθηκε νέο γκρουπ που συγκέντρωσε ξανά χιλιάδες υποστηρικτές. Μάλιστα, οι αναρτήσεις στο ∆ιαδίκτυο για ανάλογες εκδηλώσεις σε άλλες πόλεις ήταν διαδοχικές.
Σηµειώνεται πως οι δηµιουργοί των γκρουπ διευκρίνιζαν πως µε τις εκδηλώσεις επιθυµούν να δηλώσουν ειρηνικά την αγανάκτησή τους κατά της κρίσης. «Κατά όλων αυτών που µας οδήγησαν σε αυτό το σηµείο.

Αυθόρµητα, χωρίς κόµµατα, οµάδες και ιδεολογίες» ανέφερε το γκρουπ «Αγανακτισµένοι στον Λευκό Πύργο». Από την πλευρά τους οι δηµιουργοί του γκρουπ στην Πάτρα έλεγαν: «Ας αρχίσουµε την ειρηνική επανάσταση στην πόλη µας. Εξω από κόµµατα, χωρίς φασαρίες, χωρίς κουκούλες, χωρίς βία, στα χνάρια των ισπανών αδελφών µας!».

Επιπλέον, αρκετοί ήταν αυτοί που έκαναν έκκληση όσοι συµµετάσχουν στις εκδηλώσεις να µην προχωρήσουν σε βιαιότητες.

«Είναι ανάγκη να τονιστεί πως αύριο στις έξι η ώρα στο Σύνταγµα θα λάβει χώρα µια ειρηνική διαµαρτυρία, όπου θα ακουστεί όλη η νεολαία και όχι µόνο. Θα παρακαλούσαµε λοιπόν, όποιος έχει σκοπό να προκαλέσει κάθε είδους πρόβληµα και να χρησιµοποιήσει οποιαδήποτε µορφή βίας, να κάτσει σπίτι του» έλεγαν οι δηµιουργοί του γκρουπ «Αγανακτισµένοι στο Σύνταγµα».

Ο e-πλανήτης έβαλε πάγο στον Σαρκοζί

Του Γιάννη Ανδριτσόπουλου (Τα Νέα)

Στην εποχή όπου το Ιντερνετ χρησιµοποιείται ως όχηµα εναντίωσης σε αυταρχικές κυβερνήσεις, ως εργαλείο γνώσης και ως βασικό µέσο επικοινωνίας για εκατοντάδες εκατοµµύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσµο, πολλοί είναι εκείνοι που επιχειρούν µε κάθε τρόπο να το ελέγξουν.

Στον απόηχο της «εξέγερσης του facebook» στη Μέση Ανατολή, αλλά και των αλλεπάλληλων κρουσµάτων υποκλοπής προσωπικών δεδοµένων, οι µεγαλύτεροι «παίκτες» της διαδικτυακής αγοράς συγκεντρώθηκαν χθες στο Παρίσι για να συζητήσουν για το µέλλον του Ιντερνετ. Στη διήµερη συνάντηση e-G8 όπως ονοµάστηκε, επειδή προηγείται της συνόδου του G8, περίπου 1.500 εκπρόσωποι εταιρειών τεχνολογίας άκουσαν χθες τον γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί να ζητά τη θέσπιση ενός πιο αυστηρού ρυθµιστικού πλαισίου για το ∆ιαδίκτυο και τον πρόεδρο της Google, Ερικ Σµιντ, να απαντά ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να αποφύγουν τις «ηλίθιες» ρυθµίσεις.
Η σύγκρουση δύο «κόσµων» – των υπέρµαχων της απόλυτης ελευθερίας από τη µία και των υποστηρικτών της επιβολής ελεγκτικών µέτρων από την άλλη – έγινε κάτι περισσότερο από εµφανής.

«Πρέπει να ακούσετε ποια είναι τα όριά µας και ποιες οι κόκκινες γραµµές µας», είπε ο γάλλος πρόεδρος απευθυνόµενος στους ηγέτες του παγκόσµιου Ιντερνετ,συγκρίνοντας την «επανάσταση» του Ιντερνετ µε τις ανακαλύψεις του Κολόµβου, του Γαλιλαίου και του Νεύτωνα. «Μην αφήσετε την επανάσταση που έχετε αρχίσει να απειλήσει το βασικό δικαίωµα όλων στην ιδιωτική ζωή και στην πλήρη αυτονοµία», είπε ο κ. Σαρκοζί.
Σε πάνελ ερωτήσεων και απαντήσεων που ακολούθησε, ο αµερικανός καθηγητής δηµοσιογραφίας Τζεφ Τζάρβις κάλεσε τον Σαρκοζί να ορκιστείότι «δεν θα κάνει κακό» στο ∆ιαδίκτυο– αναφορά που περιέχεται στον όρκο του Ιπποκράτη. Φανερά ενοχληµένος, ο γάλλος πρόεδρος απάντησε ότι οι έλεγχοι για παράνοµες δραστηριότητες στο Ιντερνετ δεν θα µπορούσαν ποτέ να θεωρηθούν επιζήµιοι.

Ο πρόεδρος της Google, Ερικ Σµιντ, διαπίστωσε ότι η τεχνολογική εξέλιξη έχει οδηγήσει σε µια «µετατόπιση εξουσίας» προς τους απλούς πολίτες, κάτι που – όπως είπε – ενοχλεί τις περισσότερες κυβερνήσεις. Ο κ. Σµιντ προειδοποίησε ότι τυχόν κρατική παρέµβασηθα µπορούσε να επιβραδύνει την ανάπτυξη του ∆ιαδικτύου. «Πριν αποφασίσουµε ότι χρειαζόµαστε κάποια ρυθµιστική λύση, ας δούµε αν υπάρχει κάποια τεχνολογική λύση».
Η απάντηση ήρθε λίγο αργότερα από τη γαλλίδα υπουργό Οικονοµικών Κριστίν Λαγκάρντ, σύµφωνα µε την οποία οφείλεται «λίγος σεβασµός» στον δηµόσιο τοµέα, καθώς οι κυβερνήσεις δίνουν κάθε χρόνο εκατοµµύρια δολάρια στις εταιρείες τεχνολογίας.
Ο Νικολά Σαρκοζί έκανε ιδιαίτερη µνεία στην «πειρατεία» µέσω Ιντερνετ. «Οι συγγραφείς και οι πνευµατικοί άνθρωποι δεν πρέπει να στερηθούν τους καρπούς του ταλέντου τους», τόνισε χαρακτηριστικά.

Τον περασµένο χρόνο η Γαλλία και η Βρετανία εξήγγειλαν ρυθµίσεις για την τιµωρία των χρηστών του Ιντερνετ που κατεβάζουν παράνοµα ταινίες και µουσική, οι οποίες, µεταξύ άλλων, περιλαµβάνουν τη διακοπή της σύνδεσης στο ∆ιαδίκτυο σε όσους δεν συµµορφώνονται.
Οι κινήσεις αυτές έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων µεταξύ ακτιβιστών του ∆ιαδικτύου. Πριν από λίγες ηµέρες ένας ανεξάρτητοςπαρατηρητής του ΟΗΕ για την ελευθερία του λόγου δήλωσε ότι κυβερνήσεις που περιορίζουν την πρόσβαση των χρηστών στο ∆ιαδίκτυο παραβιάζουν ένα θεµελιώδες ανθρώπινο δικαίωµα.
Τα συµπεράσµατα του e-G8, που ολοκληρώνεται σήµερα, θα παρουσιαστούν στους ηγέτες του G8 στο γαλλικό θέρετρο της Ντοβίλ στο τέλος της εβδοµάδας.

Οι ανελέητοι αριθμοί μας απομακρύνουν απο τον ευατό μας

Της Αlina Tugent (The New York Times & Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)

Οι αριθμοί και οι καταλήξεις μας οδηγούν παντού.Αθροίζουμε όσους μας ακολουθούν στο Twitter και τους φίλους μας στο facebook.Χρησιμοποιούμε τυποποιημένες βαθμολογικές κλίμακες για να αξιολογήσουμε καθηγητές και σπυδαστές."Οι αριθμοί κάνουν οτιδήποτε
απροσδηόριστο χειροπιαστό.Μας δημιουργούν την ψευδαίσθηση του ελέγχου" υποστήριξε η Τζόαν Λερερ δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου 'How we decide'.
Παραδείγματος χάριν, πολλοί άνθρωποι όταν αγοράζουν ενα αυτοκίνητο έχουν εμμονή με την υποδύναμη της μηχανής, παρ΄'ολο που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν παίζει ρόλο όπως επισήμανε ο Λερερ.Και τόνισε:" Θέλουμε να προσδιορίζουμε ποσοτικά τα πάντα, κυρίως για να τεκμηριώνουμε τις αποφάσεις μας χωρίς να διερωτόμαστε αν η εκάστοτε μεταβλητή έχει όντως σημασία".Πολλές φορές ειναι όντως σημαντικό να βρούμε τρόπους αξιολόγησης των ανθρώπων και μάλιστα οσο το δυνατόν αντικειμενικότερους.Ωστόσο,προκύπτουν προβλήματα όταν βασιζόμαστε άκριτα σε αυτούς τους αριθμούς για πάντα, όπως επισήμανε η Σερι Ταρκλ, διευθύντρια της Πρωτοβουλίας για την τεχνολογία και τον άνθρωπο του
ΜΙΤ.Οι αριθμοί δεν γίνονται απλώς ενα κομμάτι του τρόπου με τον οποίο κρίνουμε και αξιολογούμε,αλλά ο μοναδικός τρόπος κρίσης.Ο συνάδελφος του Μαικλ Γουαινριπ έγραψε πρόσφατα ένα άρθρο για μια εκπληκτική καθηγήτρια γυμνασίου με εξαιρετικές αξιολογήσεις επιδόσεων.Εν τούτοις, σύμφωνα με ενα τύπο που χρησιμοποιεί το Υπουργείο Παιδείας της Νέας Υόρκης, η καθηγήτρια κατατάχθηκε στην κατώτερη κλίμακα.Ο τύπος χρησιμοποιεί 32 μεταβλητές, που συνδέονται με στατιστικό πρότυπο το οποίο "δίνει την εντύπωση οτι ειναι ξεκάθαρο,αλλά στη πραγματικότητα ειναι ασαφές", έγραψε ο Γουαινριπ. Ωστόσο, ακόμη και αν κατανοούμε πλήρως τους αριθμούς, αυτο δεν σημαίνει οτι μας βοηθούν πάντα.Η Ρόμπιν Μπλακ,συγγραφέας της συλλογής διηφημάτων 'If I Loved You, I Would Tell You This', έγραψε σε ιστολόγιο οτι η αγωνιώδης ενασχόληση με τις ποικίλες μεθόδους μέτρησης της επιτυχίας του βιβλίου της επισκίασαν το λόγο για τον οποίο το έγραψε.
Στην Amazon.com οι συγγραφείς μπορούν μέσω της χρήσης των διαδραστικών χαρτών να πληροφορούνται πόσα βιβλία έχουν πουλήσε,ακόμη και τον ακριβή αριθμό πωλήσεων σε κάθε πόλη.Παράλληλα, οι στατιστικές δεν μας λένε σχεδόν τίποτα.Οι κατατάξεις της Amazon, π.χ, ειναι πιθανό να διαφέρουν σημαντικάδεδομένου οτι βασίζονται στην πώληση ελάχιστων βιβλίων τους.Όλοι αυτοί οι αριθμοί μας αποπροσανατολίζουν απο τα πραγματικά κίνητρα των πράξεών τους.Η Μπλακ , φερ΄ειπείν , είπε οτι τα βιβλία της σε μεγάλο βαθμό αφορούν την απώλεια.Είπε σχετικά:"Λαμβάνω γράμματα που λένε:' 'Έχει πεθάνει η κόρη μου και το βιβλίο σας με βοήθησε πολύ'. Αυτο έχει τεράστια σημασία για μένα.Πώς μπορεί να συγκριθεί με 500 ακόλουθους στο Twitter;".
Ο Ερικ Φρανκελ ειναι ιδρυτής μιας εταιρεία που ονομάζεται 10 Minutes to Change, οποία προτείνει τρόπους βελτίωσης των επιδόσεων των υπαλλήλων, και παράληλλα πιστοποιημένος ορκωτός λογιστής δήλωσε χαρακτηριστικά :"Το γεγονός οτι έχουμε την ικανότητα και τα προσόντα να προδιορίζουμε αριθμητικά τα πάντα, δεν σημαίνει συλλήβδην οτι πρε΄πει να το κάνουμε.Οι άνθρωποι ειναι ευμετάβλητοι,συναρπαστικοί και απίστευτα απογοητευτικοί".
Ο Χ. Γκαρντνερ , καθηγητής γνωστικής επιστήμης στη Μεταπτυχιακή Σχολή του Χάρβαρντ, τόνισε οτι αυτή η εξάρτηση απο τους αριθμούς συνδέεται ως ενα βαθμό με την ηλικία και διευκρίνησε: "Σχεδόν για όλους τους Αμερικάνους κάτω των 25 τα μοναδικά αξιόπιστα πρότυπα ειναι οι αριθμητικά προσδιοριζόμενες κατατάξεις".Συνέχισε εξηγώντας οτι όταν οι φοιτητές κάνουν έρευνα στο Διαδίκτυο για κάποια εργασία , συχνά επιλέγουν άρθρα και μελέτες που θα χρησιμοποιούσαν ως πηγές τους με κριτήριο την επισκεψιμότητά τους και έθεσε το ερώτημα:"Αυτο σημαίνει οτι οτιδήποτε έχει το μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών ή συντακτών ειναι απαραιτήτως πιο αξιόπιστο απο κάποιον που πέρασε όλη τη ζώη του μελετώντας Καντ;".
Εν συνεχεία, ο Γκαρντνερ προσέθεσε οτι η εμμονή μας με τους αριθμούς υποδυκνύει οτι δεν εμπιστεύμαστε όλα αυτα τα απροσδιόριστα γύρω μας που δεν μετριούνται, όπως η σύνεση,η ευθυκρισία και η ειδημοσύνη.Η Μπλακ 'εγραψε σε ένα ιστολόγιο:"Πρέπει να σταματήσω να ανυσηχώ για τους αριθμούς και να ανακτήσω τις διφορούμενες και απροσδόκητες πτυχές του πνεύματός μου", ενώ αντοίστιχα ο Λερερ έγραψε σε ενα άλλο :" Αυτο που με ανησυχεί περισσότερο είναι η επιθυμία των ανθρώπων (ειδικά η δική μου) να επαληθεύουν διαρκώς αυτούς τους αριθμούς και η προθυμία τους να αποδέχονται αυτές τις μετρήσεις ως αδιάψευστο μέτρο των πραγμάτων που έχουν αξία.
Γι'αυτό θα ήθελα να υποσχεθώ μια δημοφιλή πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης που να μην μετρά απολύτως τίποτα.Αυτό θα ανακούφιζε πολλούς.
Παρεμπιπτόντως,320 άνθρωποι πάτησαν 'μου αρέσει' σε αυτη την ανάρτηση...!!

Μια οικογένεια, πολλαπλές προβολές

Του Alex Williams( The New York Times & Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)

Η Νταϊάν Βάβρα, διευθύντρια στο χώρο παρασκευής καλλυντικών στο Μανχάταν,σήκωσε τα μάτια της απο το iPadτης, μέσω του οποίου ενημερωνόταν για τη μόδα της φετινής άνοιξης στο Refinery29.com και παρατήρησε οτι ο σύζυγός της , Μαικλ Κομπς, ηταν προσηλωμένος στο λάπτοπ του και παρακολουθούσε εναν αγώνα μπάσκετ μέσω διαδικτύου.
Ο 8χρονος γιος τους,Τομ , ηταν αποροφημένος παίζοντας Μario Kart στο Wii, το οποίο είχε συνδέσει με τη τηλεόραση.Η 10χρονη κόρη τους,Ιβ , έπαιζε μέσω μιας εφαρμογής , που ονομάζεται Love Calculator, σε ενα iPod Touch."Η οικογένεια ηταν στο ίδιο χώρο,αλλά δεν επικοινωνούσε",θυμάται η κ.Βάβρα.
Μια οικογένεια.Ένα δωμάτιο.Τέσσερις οθόνες.Τέσσερις διαφορετικές πραγματικότητες για την ακρίβεια.
"Η μεταμόρφωση του αμερικανικού καθιστικού σε ένα χώρο με ποικίλα μέσα επικοινωνίας και διασκέδασης" υπόσχεται να "αλλάξει την οικιακή μας σφαίρα", είπε ο Λουτζ Κεπνικ,καθηγητής μέσων μαζικής επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον στο Σεντ Λουις στο Μισούρι."Τα μέλη της οικογένειας μπορεί να βρίσκονται συνδεδεμένα σε παράλληλους κόσμους σχεδόν
όλη την ώρα". Πράγματι, ο Μπραντ Καν , περιβαλλοντικός σύμβουλος στο Σιάτλ , είπε οτι συχνά επικοινωνεί με τη γυναίκα του, Έριν, μέσω mail ακόμη και οταν κάθονται λίγα μόλις μέτρα μακριά ο ένας απο τον άλλο, στον καναπέ με τα λάπτοπ τους.Ο Ιβαν Γκοτλιμπ, υπεύθυνος διαφιμήσεων στην blip.tv,μια εταιρεία Διαδικτύου στο Μανχάταν ,θυμάται οτι καθόταν πρόσφατα στο κρεββάτι με τη γυναίκα του,Λιντσεϊ Πολακκαι οτι και οι δύο ασχολούνταν με τα iPad τους.Εκείνος έπαιζε μια online εκδοχή
του Scrabel με αντίπαλο την αδερφή του, Βαλ, και κάποια στιγμή είπε :"Η Βαλ μόλις έγραψε μια λέξη με 46 πόντους!"
"Α" , είπε η γυναίκα του,"και μόλις έγραψε μια λέξη με 32 πόντους".Εκείνη τη στιγμή, ο κ.Γκοτλιμπ συνειδητοποίησε οτι και η γυναίκα του έπαιζε Scrabble με αντίπαλο την αδερφή του.Ο Μπεν Σκίπερς, ο οποίος διευθύνει μια εταιρεία λογισμικού στο Μπρούκλιν, έκανε μια ανακάλυψη οταν η γυναίκα του έφυγε για να παρακολουθήσει την κτηνιατρική σχολή στο Πανεπιστήμιο Αϊόβα και επικοινωνούσαν μέσω Skype:παρατηρεί οτι τα απογεύματά τους είναι τώρα κατα ενα παράξενο τρόπο παρόμοια με εκείνα που περνούσαν οταν εκείνη ηταν στη Νέα Υόρκη δίπλα του.Όπως και να έχει :"Εκείνη ειναι στην οθόνη της και εγώ στη δική μου",είπε.
Η Σερι Ταρκλ, συγγραφέας του "Alone Together: Why We Expect More From Technology And Less From Each Other"(Μόνοι μαζί:Γιατί περιμένουμε περισσότερα απο την τεχνολογία και λιγότερα ο ένας απο τον άλλο), υποστηρίζει στο βιβλίο της οτι η εξάρτηση τωνανθρώπων απο την τεχνολογία για να έχουν συναισθηματική επαφή μπορεί στην πραγματικότητα να αυξήσει το αίσθημά μας να νοιώθουμε άδειοι και κορεσμένοι."Οι νέες τεχνολογίες μας επιτρέπουν να 'καλούμε' την ανθώπινη επαφη΄,να προσδιορίζουμε τη
η φύση και την έκτασή της", γράφει.Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που η εμφάνιση μέσων επικοινωνίας στο σπίτι έχουν προκαλέσει αντιδράσεις.
"Εαν πάμε 200 χρόνια πίσω,υπήρχαν παρόμοια παράπονα ,αλλά τότε επρόκειτο για τα βιβλία", είπε ο δρ Κέπνικ."Ο χώρος οπου μαζεύονταν η οικογένεια ηταν γεμάτος διαφορετικούς ανθρώπους που διάβαζαν βιβλία και αυτο προκάλεσε πολλές ανησυχίες και άγχος, ειδικότερα όσον αναφορά τις γυναίκες, επειδή ξαφνικά κάθονταν μόνες τους και το μυαλό τους έμπαινε σε περιοχές που δεν μπορούσαν πλέον να ελεγχθούν".Ομοίως, η εμφάνιση της τηλεόρασης οδήγησε σε δεκαετίες συζητήσεων για το πλαίσιο μεσα
στο οποίο οι οικογένειες στην Αμερική μεταμορφώθηκαν σε ζόμπι, εθισμένα σε κωμικές σειρές.
Αλλά ο Μπάρι Γουέλμαν,καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο , ο οποίος μελετά τον αντίκτυπο της τεχνολογίας στην κοινωνία, ανέφερε οτι έχουν γίνει έρευνες που υποδεικνύουν οτι οι άνθρωποι πιστεύουν οτι η τεχνολογία ενώνει την οικογένεια.Ο κ.Γκότλιμπ είπε οτι αυτές οι νέες επιλογές hardware και μέσων επικοινωνίας επιτρέπουν στον ίδιο και στη γυναίκα του να "βιώνουν μια νέα καθημερινότητα".Πριν απο τρία ή τέσσερα χρόνια, θα καθόμουν κάτω και θα έβλεπα τηλεόραση και εκείνη θα ηταν πάνω και θα δίαβαζε", είπε ο κ.Γκοτλιμπ."Σας διαβεβαιώνω οτι περνάμε το 80% περισσότερο χρόνο μαζί χάρη στο iPad".
Αντι να αποτελεί σημάδι δυσλειτουργικής σχέσης, μια τέτοια συμπεριφορά μπορεί στην πραγματικότητα να ερμηνευτεί ως σημάδι μιας υγιούς αλληλεπίδρασης,υποστήριξε ο Ρόναλντ Λεβαντ,καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ακρον στο Οχάϊο."Οι άνθρωποι που σκέφτονται οτι κάθε λεπτό που ειναι μαζί πρέπει να επικοινωνούν, θα τρελαθούν, επειδή όλοι μας χρειαζόμαστε χρόνο για να μείνουμε μόνοι μας, ανεξάρτητα απο το πόσο ταιριαστοί ειναι δυο άνθρωποι".Αυτο ηταν και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε και η κ.Βάβρα.Έχει μάθει να εκτιμά την ανταλλαγή που προέρχεται απο νύχτες κατα τις οποίες όλα τα μέλη της οικογένειας περιεργάζονται τις δικές τους οθόνες.Εύλογα, τόνισε, ενα απόγευμα όπως αυτό μπορεί να φέρει πιο κοντά την οικογένεια σε σχέση με μια νύχτα με επιτραπέζια παιχνίδια."Το 'να περνάμε χρόνο όλοι μαζί' στο παρελθόν ήθελε μερικές φορές προσπάθεια και ηταν σαν υποχρέωση που απαιτούσε προγραμματισμό - "Μετά το δείπνο κάθε βράδυ στις 7 θα παρακολουθήσουμε
αυτό ή θα παίξουμε το άλλο"και τα παιδία θα έλεγαν "Μα , μαμά εμείς θέλουμε να κάνουμε κάτι άλλο", θυμάται η κ.Βάβρα."Τώρα, δεν υπάρχει κανένας εξαναγκασμός.Απλά συμβαίνει φυσιολογικά.Ο καθένας ασχολείται με αυτο που επιθυμεί και δεν ακούγεται η φράση :
"Πρέπει να παίξουμε πάλι Clue;".

Πώς θα απαλλαγούμε από τη διετή φαγούρα για νέα γκάτζετ

Του David Pogue (Ελευθεροτυπία)

Κάθε χρόνο αγοράζουμε αναρίθμητες συσκευές αναπαραγωγής μουσικής, ψηφιακές μηχανές και κινητά τηλεφωνά, τα οποία σε σύντομο χρονικό διάστημα καταλήγουν στο κοντινότερο καλάθι αχρήστων . Η έκφραση «ανανέωση κάθε δυο χρόνια» δεν δηλώνει απλώς την προσφορά κάποιας κινητής τηλεφωνίας , που μας πούλα με έκπτωση ένα καινούργιο τηλέφωνο κάθε 24 μήνες.

Περιγράφει ταυτόχρονα τις καταναλωτικές συνήθειες του μέσου καταναλωτή όσον αφόρα την αγορά ηλεκτρονικών συσκευών .Δυστυχώς , ασχέτως των αγαθών προθέσεων εκαστοτε καταναλωτή , η δέσμευση για ανακύκλωση είναι δύσκολο να τηρηθεί , τουλάχιστον όσον αφορά τις ηλεκτρονικές συσκευές . Η φράση « διατηρήσιμα ηλεκτρονικά προϊόντα» μοιάζει μάλλον οξύμωρη , όπως π.χ. η φράση «ηθοποιός χωρίς έπαρση»

Κι αυτό γιατί αυτή καθαυτή η βιομηχανία ηλεκτρονικών βασίζεται στη συχνή ανανέωση προϊόντων. Το iPhone , iPad, iPod που αγοραζετε σήμερα θα είναι ξεπερασμένο ύστερα από έναν χρόνο. Κάθε μοντέλο φωτογραφικής μηχανής τσέπης , που πωλείτε ύστερα από έξι μήνες δεν θα πωλειται. Όσο για τα Android τηλεφωνά? Κάθε Παρασκευή απόγευμα λανσάρεται ένα καινούργιο.

Η τεχνολογία προοδεύει όντως τόσο γρήγορα? Ή μήπως ο βραχύς βιος αυτών των προϊόντων είναι προσχεδιασμένος? Δεν έχει σημασία. Η ευθύνη εν τέλει βαρύνει τόσο εμάς τους καταναλωτές όσο και την ηλεκτρονική βιομηχανία. Οι κατασκευάστριες εταιρείες έρχονται απλώς να ικανοποιήσουν κάποιες βασικές ανθρώπινες παρορμήσεις. Ίσως το στυλ ενός προϊόντος? Ή το κύρος που αποπνέει? Και κυρίως την επίγνωση ότι δεν έχουμε μείνει πίσω σε οτιδήποτε . Όταν κατέχουμε προϊόντα ξεπερασμένης τεχνολογίας , νιώθουμε ότι είμαστε οι ίδιοι ξεπερασμένοι.

Υπάρχουν λύσεις? Ευελπιστώντας να βελτιώσω τις γνώσεις μου επί του θέματος ζήτησα από το 1,3 εκατομμύρια οπαδούς μου στο Twitter να μου πουν τη γνώμη τους. Δυστυχώς οι περισσότεροι δηλώσαν απαισιόδοξοι.» Δεν φταίνε τα γκατζετ φταίνε οι άνθρωποι» έγραφε ο @calcrash.» Υπάρχει μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων με Υπερκινητικό Σύνδρομο Διάσπασης Προσοχής (A.D.D.) , η οποία απαιτεί συνεχώς νέα γκατζετ και αυξημένες δυνατότητες.

Αξιοσημείωτη μερίδα ανθρώπων είναι της άποψης ότι η ηλεκτρονική βιομηχανία θα πρέπει να σταματήσει να σερβίρει πληθώρα μοντέλων με τέτοια συχνότητα. Όπως έγραφε ο @jatkin02: « κάθε γκατζετ επιτελεί ένα έργο, το επιτελεί σωστά , είναι σχεδιασμένο ώστε να το επιτελεί εις το διηνεκές, με όσο το δυνατόν λιγότερες πιθανότητες αστοχίας». Αρκετοί επισήμαναν ότι ένα ρολόι ROLEX είναι τόσο άρτια κατασκευασμένο ώστε να περναει από γενιά σε γενιά. Δυστυχώς οι ηλεκτρονικές συσκευές δεν είναι ρολόγια. Είναι αναμενόμενο να εμπλουτίζονται χρόνο με το χρόνο με όλο και περισσότερες λειτουργίες.

Άλλη μια ενθουσιώδης ομάδα πρότεινε η σχεδίαση των γκατζετ να μπορεί να εκσυγχρονίζεται –να μπορείς για παράδειγμα να προσθέσεις ένα νέο τσιπ σε ένα παλιό κινητό. Και αυτή η πρόταση όμως δεν είναι ρεαλιστική. Τι θα έχουν να κερδίσουν οι κατασκευάστριες εταιρείες? Η πώληση ενός ολοκαίνουργιου γκατζετ είναι σαφώς πιο επικερδής για αυτές. Το τρέχον iPhone δεν διαθέτει μόνο διαφορετικό τσιπ άλλα και διαφορετική οθόνη, μπαταρία, εσωτερικό κύκλωμα και συνδέσμους. Τα πάντα αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο.

Μια τρίτη, εξίσου καταδικασμένη πρόταση είναι να βασιζόμαστε σε αναβαθμίσεις λογισμικού και όχι σε καινούργιο εξοπλισμό. Πολλοί κατασκευαστές ήδη το κάνουν αυτό, αλλά το νέο λογισμικό μπορεί να φτάσει μόνο μέχρι ορισμένα όρια. Ευτυχώς, κάποιες προτάσεις θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε ένα πιο οικολογικό σύμπαν. Για παράδειγμα :» Να περιλαμβάνονται στη συσκευασία των νέων συσκευών ειδικοί φάκελοι ανακύκλωσης ,όπως κάνει η HP με τα δοχεία μελάνης, προκειμένου να ενθαρρύνει την ανακύκλωση τους ώστε να μην καταλήγουν στα σκουπίδια» , έγραφε ο @magazone. Οι περισσότερες εταιρείες υπολογιστών προσφέρουν ήδη προγράμματα ανακύκλωσης για παλιές συσκευές.

Ακόμη, τυποποίηση συνδέσμων και αξεσουάρ. Στην Ευρώπη όλα τα κινητά τηλεφωνά χρησιμοποιούν τον ίδιο τύπο καλωδίου ρεύματος οπότε ο κόσμος δεν συσσωρεύει πλέον άχρηστα κουτιά με συμβατούς προσαρμογής. Αυτές οι προτάσεις είναι καλές. Πως όμως θα πειστούν οι κατασκευάστριες εταιρείες να τις υιοθετήσουν?

Θα μπορούσαν να εμπλακούν οι κρατικοί μηχανισμοί. Άλλωστε οι κατασκευάστριες εταιρείες της Ε.Ε. τυποποίησαν τα καλώδια ρεύματος των κινητών τηλεφώνων μόνο αφού έλαβαν κρατική εντολή να το πράξουν. και για όσους δεν συμπαθούν τις κρατικές εντολές , υπάρχει και η πίεση από πλευράς καταναλωτών. Ίσως η διατηρισημοτητα να μεταβληθεί σε εργαλείο μάρκετινγκ και όχι σε κρυμμένο κόστος.

Μια σύγκρουση για την διάσωση των πολιτισμών

Του Kevin Delaney (Ελευθεροτυπία)

Εάν η κόρη σας δεν είναι ακόμη μουσική ιδιοφυΐα , απειλήστε ότι θα της κάψετε τα λουτρώνα αρκουδάκια της. Αν οι βαθμοί της δεν είναι τέλειοι αναγκάστε τη να λύσει 2,000 μαθηματικές ασκήσεις σε μια νύχτα. Η συνταγή της επιτυχίας ή η συντριβή του πνεύματος?

Συμφωνά με την Αμι Τσουα , συγγραφέα του βιβλίου «Πολεμικός Ύμνος της Μητερας Τίγρης» , αυτή η ακραία ανατροφή την ώθησε στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τη διάσωση του πολιτισμού. Η κυρία Τσουα , μια κινεζοαμερικανιδας καθηγήτρια νομικής στο Γειλ , έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις στην Αμερική , αντιπαραθέτοντας την «Κινέζα μητέρα» με τη «Δυτική μητέρα». Η πρώτη, κατά τη γνώμη της, είναι αυστηρή και επιβάλλει τιμωρίες , οδηγώντας τα παιδία της σε εξαιρετικά επιτεύγματα , ενώ η δεύτερη είναι χαλαρή , ανεκτική και ασχολείται υπερβολικά με την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε σε 65 χώρες τον περασμένο Δεκέμβριο τις καλύτερες επιδόσεις σε μαθηματικά, θετικές επιστήμες και ανάγνωση είχαν οι κινέζοι και οι νοτιοκορεάτες μαθητές. Οι ΗΠΑ κατείχαν τη 15^η θέση στην ανάγνωση , την 23^η στις θετικές επιστήμες και την 31^η στα μαθηματικά. Κάποιοι Δυτικοί συνεχάρησαν τη κυρία Τσουα . Σε επιστολή τους προς την ιστοσελίδα των New York Times ένας δάσκαλος από το Γκρινφιλντ της Νέας Υόρκης γράφει «Ο δικός μας πολιτισμός βασίζεται στην τεμπελιά και τα δικαιώματα. Άλλοι πολιτισμοί επιτυγχάνουν, επειδή εκεί η προσπάθεια είναι κάτι που αναμένεται από όλους.»

Αναφερόμενος στην πλήρη απαγόρευση συναντήσεων για παιχνίδι ή παραμονής σε σπίτια συνομήλικων το βράδυ , όπως περιγράφονται στη μέθοδο ανατροφής της κυρίας Τσουα ο Ντειβιντ Μπρουκς των N.Y.Times παρατηρεί : «Εγώ έχω το αντίθετο πρόβλημα με την κυρία Τσουα. Πιστεύω ότι παραχαϊδεύει τα παιδία της. Και συμπληρώνει :» Το να εξασκείσαι πάνω σε ένα μουσικό κομμάτι επί τέσσερις ώρες απαιτεί συγκέντρωση της προσοχής , αλλά δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο απαιτητικό από γνωστικής πλευράς όσο μια νύχτα παρέα με αλλά δεκατετράχρονα κορίτσια. Η διαχείριση των ανταγωνιστικών σχέσεων , η διαπραγμάτευση της δυναμικής της ομάδας , η κατανόηση των κοινωνικών κανόνων ,ο διαχωρισμός μεταξύ Εγώ και ομάδας- αυτές και άλλες κοινωνικές δοκιμασίες επιβάλλουν γνωστικές απαιτήσεις που ξεπερνούν την οποιαδήποτε έντονη προσπάθεια εκμάθησης».

Ο Μπρουκς υποστηρίζει ότι αυτές οι «δύσκολες δεξιότητες» είναι ζωτικής σημασίας , από τη στιγμή που η ομαδική δουλειά είναι καθοριστική για την επιτυχία. Άλλοι επιμένουν ότι η αποστήθιση υπό την απειλή της τιμωρίας κινδυνεύει να σκοτώσει τη δημιουργικότητα. Όπως επισήμανε ένας σχολιαστής στην ιστοσελίδα Wall Street Journal «μπορείς να εξαναγκάσεις δια της βίας, ένα οποιοδήποτε παιδί να μάθει πιάνο , αλλά δεν θα έχεις πότε έναν Τζιμι Χεντριξ.»

Ακόμη και κάποιοι ασιάτες συμφωνούν. Σε ένα πρόσφατο ταξίδι στη Κίνα , ο Νικολας Κριστοφ έγραψε στους N.Y.Times ότι «πολλοί κινέζοι παραπονιούνται ότι το σύστημα τους σκοτώνει την ανεξάρτητη σκέψη και τη δημιουργικότητα , και ζηλεύουν το αμερικανικο σύστημα που ενισχύει την αυτάρκεια». Προφανώς και οι δυο φιλοσοφίες έχουν τα πλεονεκτήματα τους . Τα παιδία της κυρίας Τσουα είναι επιτυχημένα μεγάλη της κόρη , Σοφία , είναι μόλις 18 χρόνων και έχει ήδη παίξει πιάνο στο Καρνεγκι Χολ . Αλλα ακόμη και η κυρία Τσουα έβαλε κάποια στιγμή νερό στο κρασί της. Όταν η μικρότερη κόρη της , η Λουλου , άρχισε σε ηλικία 13 χρόνων να σπάει τα πιάτα σε ένα εστιατόριο , φωνάζοντας «Μισώ τη ζωή μού σε μισώ!» η κυρία Τσουα της επέτρεψε να ανταλλάξει μερικές επισκέψεις με φίλους. Και επιπλέον, όπως δήλωσε η ίδια στους N.Y.Times , τα παιδία της «έχουν ακόμη και αυτά τα…..πως τα λενε…τα iPods»

Βρετανικές εταιρείες μειώνουν τις συσκευασίες

Της Elisabeth Rosenthal (Ελευθεροτυπία)

Πολίτες του Λινκολωσάιρ της Αγγλίας ήταν τόσο αγανακτισμένοι φέτος τι φθινόπωρο με τις συσκευασίες μέσα στις οποίες τποποθετούνταν τα προιόντα που αγόραζαν,που για ένα κομμάτι κρέας έφτασαν στα δικαστήρια.Το Συμβούλιο του Λινκολωσάιρ έκανε αγωγή στην αλυσίδα καταστημάτων Sainsbury για «ϋπερβολή στη συσκευασία» ενος «πολυτελούς» κρέατος, αφού δ’εχτηκε πολλά παράπονα απο καταναλωτές.

Βρετανικές ρυθμίσεις σχετικές με τις συσκευασίες άρχισαν για πρώτη φορά να έχουν αποτέλεσμα το 2003.Εκείνες οι ρυθμίσεις πλέον απαιτούν οι παραγωγοί να χρησιμοποιήσουν την ελάχιστη απαιτούμενη συσκευασία που εγγυάται «ασφάκει ,υγιεινή και την αποδοχή του καταναλωτικού κοινού»

«Νομίζω οτι οι συσκευασίες των προιόντων έχουν αρχίσει να επηρεάζουν τις αποφάσεις του καταναλωτή», δήλωσε η Άντι Ντόου, υπεύθυνη του Waste Resourses Action Programma, ή αλλίως του WRAP, ενός κυβερνιτικού προγράμματος με σκοπό τη μείωση των απορριμμάτων.

Πολλοί είναι οι λόγοι που τρόφιμα και λοιπά καταναλωτικά προιόντα πωλούνται μέσα σε υπερβολικές συσκευασίες.Λόγοι μάρκετινγκ, η ανάγκη να προστατεύονται ακριβά είδη όπως τα νέα κινητά τηλέφωνα και λόγοι ασφάλειας.

Ακόμη και επιτροπές ελέγχου παραδέχονται οτι η εμφάνιση των προιόντων είναι σημαντική, ειδικά των τροφίμων.»Εάν δεν είναι συσκευασμένο αρκετά καλά ώστε να προστατεύεται ή να τραβάει την προσοχή του καταναλωτή,τότε θα παραμείνει και θα χαλάσει πάνω στο ράφι.»υποστηρίζει η Λιζ Φοστερ,υπεύθυνη μιας ομάδας που έχει συσταθεί απο το συμβούλιο του Λινκολωσάιρ,στην ανατολική ακτή της Αγγλίας για να ελέγχει αυστηρά συσκευασίες.

Αλλά τα κίνητρα για βελτίωση ή μείωση των συσκευασιών έχουν αυξηθεί.Τοπικές κυβερνήσεις πληρώνουν μεγάλους φόρουςγγια απορρίματα που φτάνουν σε χωματερές και οι ρυθμίσεις της Ε.Ε. απαιτούν οι χώρες να μειώσουν στο μισό την ποσότητα των απορριμάτων που φτάνουν στις χωματερές μέχρι το 2013.

Οι χώροι υγειονομικής ταφής των απορριμάτων είναι σημαντικό ζήτημα για την προστασία του περιβάλλοντος, εν μέρει επειδή τα σάπια τρόφιμα απελευθερώνουν μεθάνιο, που είναι ένα απο τα αέρια του θερμοκηπίου που συντελεί στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Οι τοπικές κυβερνήσεις ενδέχεται να πληρώνουν περίπου 4 δις δολλάρια το χρόνο σε φόρους για τη μεγάλη ποσότητα συσκευασίων που φτα΄νουν στις χωματερές,σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποίησε η Local Government Association. Μελέτες υποδεικνύουν οτι τα νοικοκυρία θα μπορούσαν να παράγουν λιγότερο απο το μισό των απορριμμάτων τους.

Υπεύθυνοι του WRAP της Βρετανίας, που έχει συνεργαστεί με εταιρείες παραγωγής σοκολάτας,όπως οι Mars, Cadbury και Nestle, ισχυρίζονται οτι η χρήση κουτίων, αλουμινένιων συσκευασιών και φιόγκων για πασχαλινά αυγά απο 55% μειώθηκε στα 25% πέρσι στη Βρετανία.

Επίσης, ένας αυξανόμενος αριθμος εταιρειών συμμετέχει σε ένα εθελοντικό πρόγραμμα που ονομάζεται Courtauld Commitment, που τις δεσμεύει να μείωσουν τις συσκευασίες τους.Κυβερνητικοί αξιωματούχοι ισχυρίζονται οτι πάνω απο 1,1 εκατομμύριο μετρικοί τόνοι φαγητού και συσκευασιών και 3,3 εκατομμύρια μετρικοί τόνοι εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα αποφεύθηκαν τελικά.

Πέρσι, η αλυσίδα σουπερμάρκετ ASDA,η οποία ανήκει στη Wal-Mart, ζήτησε απο τους πελάτες να παρουσιάσουν αντικείμενα που αισθάνονταν οτι φυλλάσονταν μέσα σε υπερβολικές συσκευασίες,έτσι ώστε η εταιρεία να μπορέσει να σκεφτεί μια διαφορετική συσκευασία.

Μερικές αλλαγές είναι λιγότερο ορατές,όπως η χρήση λεπτότερου γυαλιού για τα μπουκάλια μπύρας και λιγότερου πλαστικού για φύλαξη λαχανικών.

Όσο για την αντιμετώπιση του συμβουλίου του Λινκολσαιρ αναφορικά με το κομμάτι του βοδινού κρέατος,άφησε την υπόθεση δυο μέρες πριν εκδικαστεί.Όπως πολλές άλλες αλυσίδες στη Βρετανία, η εταιρεία μείωσε τις συσκευασίες της πάνω απο 50%.

Η τεχνολογία αφήνει πίσω της την ανθρωπότητα;

Το 1624, ο σερ Φράνσις Μπέικον στο βιβλίο του, «Η Νέα Ατλαντίς», οραματίστηκε μια εποχή κατά την οποία τα φανταστικά τεχνολογικά επιτεύγματα στα οποία περιλαμβάνονταν πλοία που λειτουργούσαν με ηλεκτρική ενέργεια και ιπτάμενα οχήματα, θα βοηθούσαν στη δημιουργία μιας τέλειας ανθρώπινης κοινωνίας.
Δύο αιώνες αργότερα η Μέρι Σέλεϊ, κυκλοφόρησε το 1818 το βιβλίο «Φρανκενστάιν», μια αρχέτυπη προειδοποίηση στις αρχές της Βιομηχανικής Επανάστασης σχετικά με το τι μπορεί να συμβεί όταν οι επιστήμονες παθαίνουν αμόκ.
Ανταγωνιστικές θεάσεις της τεχνολογίας συγκρούονται μεταξύ τους εδώ και αιώνες, αλλά τελευταία η οπτική της Μέρι Σέλεϊ φαίνεται ότι υπερέχει εκείνης του Φράνσις Μπέικον. Οι καταστρο΄φες που προκλήθηκαν από την ανεξέλεγκτη χρήση της τεχνολογίας έκαναν το δρα Φρανκεστάιν να μποιάζει ακίνδυνος.
Ο Τίμοθι Ιγκαν των Times συνέκρινε την απελπισία που νιώθουν οι άνθρωποι οι οποίοι παρακολουθούν τα αναρίθμητα βίντεο με τις διαρκείς διαρροές πετρελαίου με την ταινία «Απόλλων 13». Αυτή η ταινία, η οποία πραγματεύεται ένα σχεδόν ολέθριο ταξίδι στη Σελήνη, τη δεκαετία του ’70 έδειξε πώς μια ομάδα αστροναυτών και επιστημόνων κατάφερε να βρεί δημιουργηκές λύσεις σε δύσκολα προβλήματα που έβαλαν σε κίνδυνο τη ζωή τους.
«Στην πραγματική πτήση, όπως και στην ταινία», έγραψε ο κ. Ιγκαν, «τα αγόρια μας, μετά την έκρηξη της δεξαμενής οξυγόνου στη σεληνάκατό τους, χρησιμοποίησαν όσο ηλεκτρικό ρεύμα έιχαν στη διάθεση τους και κατάφεραν να επιστρέψουν στη Γη».
Παρακολουθώντας την καταστροφή στον Κόλπο του Μεξικού, πρόσθεσε, «αναρωτιέμαι τι συνέβη στην εφευρετικότητα των Αμερικανών».
Ωστόσο, η πίστη στην τεχνολογία οδήγησε στην καταστροφή του Κόλπου. Όπως έγραψε η Ελίζαμπεθ Ρόσενταλ στους Times, η σιγουριά που απέπνεε η πετρελαϊκή βιομηχανία οδήγησε στην πεποίθηση ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα, ακόμα και την εξόρυξη πετρελαίου από τον πυθμένα του ωκεανού.
Μερικοί επιστήμονες φοβούνται τον ερχομό ενός πιο ζοφερού και σκληρού μέλλοντος, εξαιτίας της τεχνολογίας. Άλλοι μιλούν για μια «μετανθρώπινη εποχή». Αυτό ακούγεται αρκετά θλιβερό. Αλλά πρόκειται για την αισιόδοξη πλευρά.
Όπως έγραψε στους Times ο Ασλι Βανκ, διανοούμενοι στη Σίλικον Βάλεϊ που φαντάζονται το μέλλον προετοιμάζονται για την Τεχνολογική Μοναδικότητα, το σημείο στο οποίο οι μηχανές αποκτούν συνείδηση και συνενώνονται με τους ανθρώπους, καταλήγοντας σε μια τεχνολογική ουτοπία.
«Άνθρωποι και μηχανές», έγραψε για την Τεχνολογική Μοναδικότητα ο Ασλι Βανκ, «θα συνενωθούν τόσο εύκολα και άνετα, τα γεράματα, ακόμα και ο ίδιος ο θάνατος θα ανήκουν στο παρελθόν».
Σε χιλιάδες χρόνια από τώρα; Μάλλον σε μερικές δεκαετίες. Υποστηρικτές της θεωρίας, στους οποίους περιλαμβάνεται ο εφευρέτης και φουτουριστής Ρέιμοντ Κάρζγουελ και οι Σεργκέι Μπριν και Λάρι Πέιτζ, ιδρυτές της μηχανής αναζήτησης Google, θεωρούν ότι η επιτάχυνση της καινοτομίας αυτόν τον αιώνα θα είναι τόσο μεγάλη που η ζωή όπως την ξέρουμε , με τα βάσανα της, τις προκλήσεις και τις ενοχλητικές πετρελαιοκηλίδες, δεν θα υπάρχει πια.
Αλλά το φάντασμα της Μέρι Σελεϊ δεν είναι μακριά. Όπως εγραψε ο κ. Βανκ, άλλοι ειδικοί οραματίζονται την Τεχνολογική Μοναδικότητα ως ένα μέλλον κατά το οποίο «οι άνθρωποι θα χωριστούν σε δυο είδη: τους προνομιούχους, οι οποίοι θα έχουν ανώτερη νοημοσύνη και θα μπορούν να ζουν για εκατοντάδες χρόνια και τους μη προνομιούχους, οι οποίοι θα περιορίζονται από τις απαρχαιωμένες πεποιθήσεις τους και τις σωματικές τους δυνατότητες».
Ή σύμφωνα με όσα είπε στον κ. Βανκ ο Αντριου Ορλόσκι, ένας βρετανός δημοσιογράφος, ο οποίος γράφει για την τεχνολογία: «Αυτή η Τεχνολογική Μοναδικότητα δεν είναι το σπουδαίο όραμα της κοινωνίας που είχε ο Λένιν ή που μπορεί να είχε ο Μίλτον Φρίντμαν. Πρόκειται για πλούσιους ανθρώπους που κατασκευάζουν μια σωσίβια λέμβο και εγκαταλείπουν το πλοίο».
Βαρβάρα Τερζάκη
Άρθρο Kevin DeLaney-εφ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 04-07-2010

Η λογοκρισία στο Ιντερνετ

Η διασφάλιση της ελευθερίας του χρήστη και η αντιμετώπιση των παρανομιών
Eκτιμάται ήδη ως το πιο επαναστατικό μέσον επικοινωνίας από την εποχή του Γουτεμβέργιου, η τεχνολογία που εκδημοκράτισε τη διαδικασία απόκτησης πληροφοριών. Ο λόγος για το Ιντερνετ, τον παγκόσμιο ιστό, ο οποίος μερικές φορές κάνει να μοιάζει παρωχημένη ακόμη και οποιαδήποτε απόπειρα κρατικής λογοκρισίας. Τη στιγμή που, για παράδειγμα, η ιρανική κυβέρνηση του Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ έδινε εντολή στους ξένους ανταποκριτές να αποχωρήσουν από τη χώρα, κοινωνικά δίκτυα όπως το Twitter ή το Facebook αναλάμβαναν τον ρόλο ειδησεογραφικών πρακτορείων, με συνεχή ροή ειδήσεων από τις διαδηλώσεις που συγκλόνιζαν τη χώρα.Μόνο που πίσω από τέτοια φωτεινά παραδείγματα κρύβεται μια πιο «σκοτεινή» πτυχή του Διαδικτύου, την οποία έφερε στην επιφάνεια η πρόσφατη διαμάχη της Google με το κινεζικό καθεστώς: το γεγονός ότι, όπως η τεχνολογία μπορεί να συμβάλει στην ελεύθερη έκφραση, μπορεί εξίσου εύκολα να τη φιμώσει.«Λέξεις - κλειδιά»«Από τεχνικής σκοπιάς, η λογοκρισία στο Ιντερνετ είναι σχετικά εύκολη διαδικασία», λέει στην «Κ» ο κ. Παύλος Σπυράκης, καθηγητής στο Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής (ΤΜΗΥΠ) στο Πανεπιστήμιο Πατρών. «Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν οι ειδικοί είναι να δημιουργήσουν ένα φίλτρο το οποίο θα απαγορεύει την πρόσβαση σε ιστοσελίδες οι οποίες περιέχουν συγκεκριμένες λέξεις - κλειδιά».Ετσι, σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC, στην Κίνα υπολογίζεται πως 30.000 και πλέον μέλη των διωκτικών αρχών ασχολούνται καθημερινά με την ανανέωση της «μαύρης λίστας» από ηλεκτρονικές διευθύνσεις που περιέχουν απαγορευμένους για το καθεστώς όρους, όπως «ανεξαρτησία του Θιβέτ», «αστυνομική βία», ακόμη και «ελευθερία του λόγου». Και καθώς κάθε ιντερνετικός πάροχος είναι υποχρεωμένος νομικά να χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο ψηφιακό τείχος, είναι σχεδόν βέβαιο πως, μόνο αν υπάρξει κάποιο κενό ασφαλείας, μία τέτοια ιστοσελίδα θα μπορέσει να εμφανιστεί σε υπολογιστές στην Κίνα. «Μάλιστα, για να παρακάμψει κανείς αυτό το φίλτρο χρειάζονται εξειδικευμένες γνώσεις, κάτι που σημαίνει πως στην πράξη ο μέσος χρήστης πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση σε λογοκριμένο υλικό», συμπληρώνει ο κ. Σπυράκης.Γι' αυτό και το κινεζικό παράδειγμα γρήγορα βρήκε μιμητές: η οργάνωση OpenNet Initiative υπολογίζει σε περίπου 20 τα καθεστώτα στον κόσμο που ασκούν «συστηματικό» ή «ουσιώδη» έλεγχο στο Διαδίκτυο με πολιτικά κριτήρια - τη στιγμή που η λίστα των «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα» απαριθμεί 13 κράτη «εχθρούς του Ιντερνετ».Στον υπόλοιπο κόσμοΒέβαια, συγκριτικά με το τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, όλες αυτές οι περιπτώσεις θεωρούνται εξαίρεση στον κανόνα. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Σπυράκη, το Διαδίκτυο βρίσκεται έτσι κι αλλιώς μπροστά σε μία σειρά από δραστικές αλλαγές που ενδεχομένως να αλλάξουν τη φυσιογνωμία του. Κι αυτό όχι μόνον επειδή οι εθνικοί ανταγωνισμοί ίσως στο μέλλον θέσουν κι άλλες χώρες στον πειρασμό της διαδικτυακής λογοκρισίας, αλλά και γιατί έτσι κι αλλιώς «καλούμαστε να βρούμε τη χρυσή τομή ανάμεσα στη διασφάλιση της ελευθερίας του χρήστη, από τη μια μεριά και στην αντιμετώπιση των παράνομων ιντερνετικών δραστηριοτήτων», όπως λέει χαρακτηριστικά.Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, πως πολλές χώρες φιλτράρουν ήδη το ιντερνετικό περιεχόμενο, μπλοκάροντας site παιδικής πορνογραφίας ή ιστοσελίδες με ρατσιστικό υλικό. «Μόνο που σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να είναι αυστηρά καθορισμένα τα κριτήρια αποκλεισμού και ο κατάλογος των απαγορευμένων site δημόσιος, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν αυτά ανήκουν όντως στα συγκεκριμένα κριτήρια», συμπληρώνει ο καθηγητής. Προϋποθέσεις που δεν ισχύουν πάντα, αφού αρκετές κρατικές υπηρεσίες ή πανεπιστημιακά ιδρύματα στις ΗΠΑ ή στη Βρετανία χρησιμοποιούν έτοιμες εφαρμογές, όπως το SmartFilter, οι οποίες δεν αποκαλύπτουν τη «μαύρη λίστα» τους.«Ο κατάλογος των sites που μπλοκάρονται αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία της ιδιοκτήτριας εταιρείας, η οποία προστατεύεται από το νόμο», σημείωνε χαρακτηριστικά στον Guardian η Jo Glanville από την οργάνωση Index on Censorship, «με συνέπεια ακόμη και οι χώρες που χρησιμοποιούν την εφαρμογή να μη γνωρίζουν τι ακριβώς λογοκρίνεται».Ισότιμη πρόσβασηΑλλος ένας διαφαινόμενος κίνδυνος είναι το Ιντερνετ να χάσει την ουδετερότητά του - να πάψει, δηλαδή, να προσφέρει σε κάθε χρήστη ισότιμη πρόσβαση σε όλες τις διαδικτυακές υπηρεσίες. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι τα αρχεία που διακινούνται στον παγκόσμιο ιστό αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, με τις εταιρείες να αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να διαχειρίζονται την κυκλοφορία των δεδομένων για να αποτρέψουν τυχόν δυσλειτουργίες. Ομως, αυτή η διαχείριση θα πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μη διευκολύνεται η χρήση κάποιων εφαρμογών, παρακωλύοντας κάποιες άλλες - σε μία τέτοια περίπτωση, οποιοσδήποτε πάροχος θα μπορεί να επιβραδύνει την πρόσβαση σε κάποια online τηλεοπτική υπηρεσία, για παράδειγμα, ευνοώντας τα τηλεοπτικά προγράμματα που προσφέρει ο ίδιος. Το ενδεχόμενο αυτό ήρθε στην επιφάνεια στις ΗΠΑ όταν το Associated Press ανακάλυψε πως η Comcast ουσιαστικά παρεμπόδιζε την ανταλλαγή αρχείων βίντεο μεταξύ των πελατών της. Βέβαια, η αμερικανική εταιρεία αναγκάστηκε στην πορεία να υπαναχωρήσει στις πιέσεις της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών (FCC) και να αλλάξει τον τρόπο διαχείρισης.

Βαρβάρα Τερζάκη

Άρθρο Κωστα Δεληγιαννη - εφ. Καθημερινή, 31-01-2010