| ||
| Αλλοι άνθρωποι... ... πεθαίνουν νέοι και άλλοι σε βαθιά γεράµατα. Και οι µεν και οι δε θα ήθελαν να ζήσουν όσο γίνεται περισσότερο. εχουν όµως το ίδιο δικαίωµα στη ζωή; Μπροστά σε τέτοια βασανιστικά ερωτήµατα βάζουν τους ανθρώπους οι επιλογές των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που κάποτε υπόσχονταν ισόβια περίθαλψη για όλους, από την κούνια µέχρι τον τάφο. Η οικονοµική... ... κρίση είναι γι’ αυτές τις κυβερνήσεις η µεγάλη ευκαιρία για να ξεχάσουν την υπόσχεσή τους. είναι προτιµότερο, λένε, να διαθέσουµε πόρους στους νέους και τους άρρωστους, παρά στους γέρους που έτσι κι αλλιώς θα πεθάνουν. ετσι, όπως γράφει η εφηµερίδα «Χέραλντ της Σκωτίας», υπάρχουν σήµερα γέροι που κρύβουν την ηλικία τους προκειµένου να εξασφαλίσουν καλύτερη θεραπεία. Η συζήτηση που γίνεται για το βρετανικό σύστηµα υγείας δεν συµφέρει καθόλου τους ηλικιωµένους. Θυµίζει µάλιστα σκέψεις που είχε διατυπώσει ο σύµβουλος του προέδρου οµπάµα σε ιατρικά θέµατα, ο ίζέκιελ εµάνουελ, για διακοπή της περίθαλψης σε ασθενείς που πάσχουν από γεροντική άνοια. Για να γίνουν πιο πειστικοί, αυτοί που απεργάζονται την ιδιωτικοποίηση του βρετανικού συστήµατος υγείας προαναγγέλλουν την κατάρρευσή του. Και λένε: αν περιοριστεί η νοσηλεία των ηλικιωµένων, θα ελαττωθούν οι πιέσεις που δέχεται το σύστηµα. Μάλιστα, ο καθηγητής Φιλ Χάνλον υποστηρίζει πως ό,τι είναι οικονοµικά συµφέρον είναι και πιο ανθρωπιστικό. Και βάζει το ερώτηµα: Πόσο είναι ανθρωπιστικό να υποβάλλει κανείς τους ηλικιωµένους σε επίπονες διαδικασίες που δεν µπορούν να αποτρέψουν το αναπόφευκτο; οµως, αυτοί οι ηλικιωµένοι πλήρωναν σε όλη τη ζωή τους το δηµόσιο σύστηµα υγείας, χωρίς πολλοί από αυτούς να χρειαστούν τις υπηρεσίες του παρά µονάχα στα τελευταία τους. Ποιος έχει το δικαίωµα να τους αρνηθεί την ευκαιρία να παρατείνουν τη ζωή τους, χωρίς να ολισθήσει η κοινωνία σε αυτό που λέµε «ο θάνατός σου η ζωή µου»; Ο,τι αφορά... ... τους εργαζόµενους, η σύνταξή τους, η υγεία τους, η παιδεία τους, πρέπει σώνει και καλά να είναι κερδοφόρο. Γιατί να πρέπει όµως να διαχειριστούµε τις υπηρεσίες που παρέχουν αυτά τα κοινωνικά αγαθά σαν να είναι επιχειρήσεις εισηγµένες στο χρηµατιστήριο; ∆ιαχειρίστηκαν ποτέ έτσι οι κυβερνήσεις τούς φοροφυγάδες που σιγουρεύουν τα λεφτά τους στους φορολογικούς παραδείσους, ανοίγοντας µαύρες τρύπες στα δηµόσια ταµεία; Φορολόγησαν ποτέ τα µεγάλα εισοδήµατα τόσο βαριά όσο φορολογούν τα µικρά; Τις µαύρες τρύπες και τα ελλείµµατα τα βλέπουν µονάχα στις δαπάνες µιας κοινωνίας που παραστέκεται µε αλληλεγγύη στους ενδεείς, τους ασθενείς και τους ηλικιωµένους της. Η επιλογή των κυβερνήσεων είναι να αποδοµήσουν αυτή την αλληλεγγύη και να παραδώσουν στους ιδιώτες ό,τι είναι δηµόσιο και δωρεάν, ακόµη και την υγεία. Και τότε οι προνοµιούχοι θα έχουν πρόσβαση σε καλές ιατρικές φροντίδες, ενώ οι παρακατιανοί θα πεθαίνουν από τις αρρώστιες και την πείνα. Η παράδοση... ... της δηµόσιας υγείας στους ιδιώτες προοιωνίζεται µια νέα ευγονική, που θα διαιωνίζει το είδος των πλουσίων και θα εξοντώνει το είδος των φτωχών |
9/2/11
Δρόμοι
8/2/11
Διαστάσεις: «Μας στέρησαν τους δρόµους»
| Μιχάλη Μητσού (Τα Νέα) |
Την κατάσταση στο νησί ήρθε να µας τη θυµίσει η Γιοάνι Σάντσες, η γνωστή κουβανή δηµοσιογράφος και κάτοχοςτου µπλογκ «Γενιά Υ». Οι σκηνές πουέδειξε τις προάλλες η κουβανικήτηλεόραση από την πλατεία Ταχρίρ – γράφει σε άρθρο της που δηµοσιεύτηκε στην «Ελ Παΐς» – δεν κράτησαν πάνωαπό µερικά δευτερόλεπτα, κι αυτό ίσα ίσα για να επισηµάνει ο σχολιαστής πού µπορεί να οδηγήσει η κρίση του καπιταλισµού (!). «Ακόµα κι έτσι όµως, βλέποντας τα πλήθη να διαδηλώνουν στο µακρινό Κάιρο, δεν µπορέσαµε να µην αναρωτηθούµε αυτό ακριβώς που ο κύριοςµε τη ριγέ γραβάτα ήθελε να αποµακρύνει από το µυαλό µας: γιατί δεν συµβαίνει κάτι ανάλογο και στην Κούβα; Αν ηκυβέρνησή µας βρίσκεται στην εξουσία για περισσότερο διάστηµα απ’ ό,τι ο Μουµπάρακ, κι αν η οικονοµική κατάρρευση έχει εξελιχθεί σε αναπόσπαστο στοιχείο της καθηµερινότητάς µας, τι µας εµποδίζει να ακολουθήσουµε κι εµείς τον δρόµο της ειρηνικής διαµαρτυρίας;».
Μια εξήγηση που θα µπορούσε κανείς να δώσει είναι η πρόσβασηστο ∆ιαδίκτυο. Σε µια έκθεση που έδωσε στη δηµοσιότητα τον Μάρτιο του 2009 το ίδρυµα Freedom House για την ψηφιακή λογοκρισία σε όλο τον κόσµο, η Αίγυπτος βαθµολογήθηκε µε 45 στα 100, λίγο χειρότερα από την Τουρκία αλλά καλύτερα από τη Ρωσία. Η Κούβα, αντίθετα, βαθµολογήθηκε µε 90,κάτι που σηµαίνει ότι η λογοκρισία εκεί είναι µεγαλύτερη κι από το Ιράν, την Κίνα καιτην Τυνησία. Εκτοτε, πάντως, η κατάσταση έχει βελτιωθεί, όπως δείχνει η δηµοσιότητα που έλαβαν οι απεργίες πείνας ή οι κινητοποιήσεις των Γυναικών στα Λευκά. Η ίδια η κουβανή µπλόγκερ αναζητεί την απάντηση στην ιστορία της χώρας της. «Μας έχουνπείσει ότι οιδρόµοι και οι πλατείες ανήκουν στουςεπαναστάτες, στον Φιντέλ Κάστρο και το Κοµµουνιστικό Κόµµα. Μας έχουν κάνει να πιστέψουµε ότι η δηµόσια διαµαρτυρία για τις µαζικές απολύσεις, για τουψηλό κόστος διαβίωσης ή γιατην παραίτηση της κυβέρνησης είναι κάτι που το κάνουν οι άλλοι, κάτι που µπορεί να γίνει µόνο έξω από τα σύνορά µας».
«Με άλλα λόγια», λέει η Γιοάνι Σάντσες, «µας στέρησαν τους δρόµους, τουςδικούς µας δρόµους. Αλλά και πάλι, εµείς φταίµε, πρέπει να ντρεπόµαστε για την απάθειά µας».
7/2/11
Οι νέοι, η φτώχεια και ο «κινεζικός δάκτυλος»
| Thomas L. Friedman, The New York Times (Τα Νέα) |
Ταξιδεύοντας όµως στο Ισραήλ, τη ∆υτική Οχθη και την Ιορδανία προκειµένου να µετρήσω τα κρουστικά κύµατα από τηνΑίγυπτο, είµαι πεπεισµένος πως οι δυνάµεις που στήριζαν το στάτους κβο εδώ για τόσο καιρό – το πετρέλαιο, ο αυταρχισµός, ο αντιπερισπασµός του Ισραήλ και ο φόβος τουχάους, το οποίο θα έφερνε η αλλαγή – συνάντησαν επιτέλους έναν µηχανισµό αλλαγής ακόµα πιο ισχυρό: τηνΚίνα, τοtwitter και τους 20χρονους.
Φυσικά, δεν τροφοδοτεί την εξέγερση εδώ αυτή καθεαυτή η Κίνα– το κάνει όµως αναµφισβήτητα η αυξανόµενη κατανάλωση κρέατος, καλαµποκιού, ζάχαρης, σίτου και λαδιού από την Κίνα και ολόκληρο τον αναπτυσσόµενο κόσµο. Η άνοδος στις τιµές των τροφίµωνκαι της βενζίνης τους τελευταίους έξι µήνες όξυνε τη δυσφορία για τα παράνοµα καθεστώτα – ιδιαίτερα µεταξύ των νέων, των φτωχών και των ανέργων.
Γι’ αυτό τρέχουν όλεςοι κυβερνήσεις εδώ και τώρα να αυξήσουν επιδοτήσεις και µισθούς. Αλλά η Κίνα δυσκολεύει τα καθεστώτα της Αιγύπτου και τηςΙορδανίας, και µε άλλους τρόπους. Χρόνια πριν, είχα γράψει για τους αιγύπτιους επιχειρηµατίες που εισήγαγανπαραδοσιακά φαναράκια για τοΡαµαζάνι από την Κίνα. Από τη στιγµή που η Κίνα µπορεί να κατασκευάσει αξεσουάρ για το αιγυπτιακό Ραµαζάνι πιο φτηνά και ελκυστικά απ’ ό,τι οι χαµηλόµισθοι Αιγύπτιοι, καταλαβαίνει κανείς πως υπάρχειπρόβληµα ανταγωνιστικότητας.
Η Αίγυπτος, η Ιορδανία, η Υεµένη, η Τυνησία ξεχειλίζουν σήµερα από την πιο απογοητευµένη κουστωδία στον κόσµο: «τους µορφωµένους ανέργους». Στα χαρτιά, έχουν πανεπιστηµιακά πτυχία αλλά δεν διαθέτουν τα προσόντα να τα κάνουν παγκοσµίως ανταγωνιστικά. Πρόσφατα, βρέθηκα στη Σιγκαπούρη. Η κυβέρνησή της ασχολείται µε πράγµατα τόσο µικρά όπως το πώς να διδάξεις αποτελεσµατικότερα τα κλάσµατα στα παιδιά της Γ’ ∆ηµοτικού. Ο Χόσνι Μουµπάρακ δεν ασχολήθηκε ποτέ µε τέτοια. ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟΥΣ ΝΕΑΡΟΥΣ διαδηλωτές που συγκεντρώνονται στο κέντρο του Αµµάν και τους χιλιάδες διαδηλωτές στην Αίγυπτοκαι την Τυνησία, και πονάει η καρδιά µου. Τόσο πολλές ανθρώπινες δυνατότητες, αλλά δεν έχουν ιδέα πόσο πίσω βρίσκονται – ή ίσως να έχουν και γι’ αυτό να εξεγείρονται. Η κυβέρνηση της Αιγύπτου άφησε να χαθούν τα τελευταία 30 χρόνια βοµβαρδίζοντάς τους µε την ήπια µισαλλοδοξία των χαµηλών προσδοκιών: «Κάντε υποµονή. Η Αίγυπτος κινείται µε τους δικούς της ρυθµούς, όπως ο Νείλος».
Ο ΑΡΑΒΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ έχει σήµερα 100 εκατοµµύρια νέουςανθρώπους ηλικίας 15έως 29 ετών, πολλοί από αυτούς άνδρες που δεν έχουν την απαραίτητη µόρφωση για να βρουν µια καλή δουλειά, να αγοράσουν ένα διαµέρισµα και να παντρευτούν. Προσθέστε τηνάνοδο στις τιµές των τροφίµων και τη διάχυση του twitter, του facebook, των SMS, που τους δίνουν επιτέλους µια φωνή ώστε να αντιµιλήσουν στους ηγέτες τους και να επικοινωνήσουν απευθείας µεταξύ τους, καιπροκύπτει ένας πολύ ισχυρός µηχανισµός αλλαγής.
Νοµίζω πως η πραγµατική ιστορία στο Κάιρο σήµεραείναι η επανάσταση του 1952, που καθοδηγήθηκε από την κορυφή (από τον στρατό) εναντίον της επανάστασης του 2011, που καθοδηγείται από τη βάση (από τον λαό). Γιανα έχει χάπι εντ η Αίγυπτος, οστρατός πρέπει να απαρνηθεί µέρος τηςεξουσίας του και να οργανώσει µια δίκαιη διαδικασία πολιτικής µετάβασης. Αν συµβεί αυτό, δεν ανησυχώ ούτε στο ελάχιστο µήπως κυριαρχήσουν στο µέλλον οι Μουσουλµανικές Αδελφότητες, ούτε στην Αίγυπτο ούτε στην Ιορδανία. Βασικά, αυτές θα έπρεπε να ανησυχούν.
Η Αίγυπτος, η Ιορδανία, η Υεµένη, η Τυνησία ξεχειλίζουν από «µορφωµένους ανέργους»
Τέσσερις νεκροί από πυρά αστυνοµικών στην Τυνησία
ΤΡΕΙΣ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΒ∆ΟΜΑ∆ΕΣ αφότου ο δικτάτορας Μπεν Αλι τράπηκε σε φυγή, εντάσεις και ξεσπάσµατα βίας εξακολουθούν να ταλανίζουν τηνΤυνησία. Τέσσερις διαδηλωτές σκοτώθηκαν από αστυνοµικά πυρά το Σάββατο στην πόλη Κεφ, στα βορειοδυτικά τηςχώρας.
Η αστυνοµία άνοιξε πυρ προκει µένουνα απωθήσει ένα πλήθος 1.000 ανθρώπων που επιτέθηκαν στο αστυνοµικότµήµα µε πέτρες και βόµβες µολότοφ, όταν ο διοικητής του, Χαλέντ Γαζουάνι, «κακοµεταχε ιρίστηκε µέλοςτης κοινότητας» – σύµφωνα µε αυτόπτες µάρτυρες, χαστούκισε µια γυναίκα. Το υπουργείο ΕΣωτερικών ανακοίνωσε πωςο Γαζουάνι τέθηκευπό κράτηση, αυτό όµως δεν εµπόδισε κατοίκους τουΚεφ ναεπιτεθούν εκ νέουχθες στοαστυνοµικότµήµα, λεηλατώντας τοκαι πυρπολώντας το. Εκατοντάδες άνθρωποι διαδήλωσαν το Σάββατο και στο Σίντι Μπουζίντ, απόόπου ξεκίνησε η «επανάσταση των γιασεµιών», µετά την αυτοπυρπόληση του νεαρού Μοχάµεντ Μπουαζίζι: διαµαρτύρονταν για τον θάνατο δύο κρατουµένων σε αστυνοµικό τµήµα, από φωτιά που ξέσπασε την Παρασκευή.
Ακόµαέναςνεαρός διαδηλωτής σκοτώθηκε χθες στην πόληΚεµπίλι, όταν χτυπήθηκε από δοχείο δακρυγόνου.
Η αντιπολίτευση δεν πείστηκε από τον Σουλεϊµάν
| Επιμέλεια: Κιττυ Ξενάκη (Τα Νέα) |
προτάσεων του αντιπροέδρου
προς τους εκπροσώπους των κοµµάτων
Με σκεπτικισµό – στην καλύτερη περίπτωση – αντέδρασε η αιγυπτιακή αντιπολίτευση στις µεταρρυθµίσεις που πρότεινε ο νεοδιορισµένος αντιπρόεδρος Οµάρ Σουλεϊµάν, κατά τις πρώτες συνοµιλίες που είχε χθες µε εκπροσώπους της από όταν ξέσπασε η λαϊκή οργή στην Αίγυπτο. Αλλωστε το βασικό αίτηµα των διαδηλωτών που παραµένουν στην Πλατεία Ταχρίρ, η αποµάκρυνση του Χόσνι Μουµπάρακ, δεν έγινε δεκτό. «Ανεπαρκείς» χαρακτήρισε τις προτάσεις του Σουλεϊµάν η εκτός νόµου Μουσουλµανική Αδελφότητα, η οποία προσεκλήθη και συµµετείχε σε διάλογο µε το καθεστώς για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες. Από την πλευρά του, ο Μοχάµεντ Ελ Μπαραντέι κατήγγειλε τη διαδικασία ως «αδιαφανή» και τις διαπραγµατεύσεις – στις οποίες, όπως είπε, δεν προσεκλήθη – ως στερούµενες αξιοπιστίας, αφού τις χειρίζονται «οι ίδιοι άνθρωποι που κυβερνούν τη χώρα εδώ και 30 χρόνια».
Ο ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ συµφώνησε να συγκροτηθεί από προσωπικότητες της ∆ικαιοσύνης και της πολιτικής επιτροπή, η οποία θα µελετήσει τις προτεινόµενες συνταγµατικές µεταρρυθµίσεις – που θα επιτρέψουν σε περισσότερους υποψηφίους να διεκδικήσουν την προεδρία και θα τεθεί όριο στις θητείες που µπορεί να υπηρετήσει ο πρόεδρος. Πρότεινε επίσης την άρση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης (ισχύει αδιαλείπτως στην Αίγυπτο από το 1981) «µόλις οι συνθήκες ασφαλείας το επιτρέψουν». ∆έχθηκε να τερµατιστούν οι παραβιάσεις της ελευθερίας του Τύπου (ένας δηµοσιογράφος του Αλ Τζαζίρα κρατήθηκε πάντως χθες για επτά ώρες), να αφεθούν ελεύθεροι όσοι έχουν συλληφθεί από όταν ξέσπασε η εξέγερση, στις 25 Ιανουαρίου, και να µην υπάρξει η παραµικρή όχληση εις βάρος όσων συµµετέχουν στις διαδηλώσεις – χθες το βράδυ πάντως ο Στρατός επεχείρησε να προωθηθεί στην Πλατεία Ταχρίρ και συνέλαβε τρεις νεαρούς διαδηλωτές που αρνούνταν να υποχωρήσουν, ενώ έριξε και προειδοποιητικά πυρά στον αέρα. Στο τραπέζι των διαπραγµατεύσεων µε τον Σουλεϊµάν βρέθηκε εκτός από εκπροσώπους πολιτικών κινηµάτων και «ανεξάρτητους νοµικούς συµβούλους» και ένας γνώριµος της Ελλάδας, ο αιγύπτιος µεγιστάνας Ναγκίµπ Σαουίρις, ο 374ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσµο σύµφωνα µε το «Forbes», που είχε εξαγοράσει το 2007 την TIM (µετέπειτα Wind). Παρών φέρεται να ήταν ένας υποστηρικτής του Μπαραντέι, ο Μοστάφα Αλ Ναγκάρ: «Η διαµαρτυρία συνεχίζεται διότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις και δεν έχουν γίνει δεκτά όλα τα αιτήµατα», δήλωσε χαρακτηρίζοντας τις συνοµιλίες «την αρχή ενός διαλόγου». «Κανείς δεν έχει δικαίωµα να παίρνει αποφάσεις εκ µέρους των νέων που ηγούνται της εξέγερσης», διακήρυξε από την πλευρά του ο Αϊµάν Νουρ, ο ηγέτης του αντιπολιτευόµενου κόµµατος Ελ Γκαντ – ακόµα µια ηχηρή απουσία από τον «διάλογο».
Αργά,χθες,οανταποκριτήςτου «Guardian» ανέφερε πως οµάδες νέων που παραµένουν στην Πλατεία Ταχρίρ έχουν αρχίσει να εκδίδουν δικά τους ανακοινωθέντα: το τελευταίο που έπεσε στα χέρια του έφερε την υπογραφή «Συµµαχία νέων της επανάστασης της οργής»· διακήρυττε πως «κάποιος που έχει σκοτώσει περισσότερους από 300 νέους και έχει απαγάγει και τραυµατίσει χιλιάδες περισσότερους δεν δικαιούται πραγµατικά µια αξιοπρεπή έξοδο» – αναφερόταν προφανώς στον Χόσνι Μουµπάρακ.
ΟΙ ∆ΙΑ∆ΗΛΩΤΕΣ όµως έχουν φτιάξει στην πλατεία τον δικό τους µικρόκοσµο. Χθες τίµησαν εκεί την «Κυριακή των Μαρτύρων», όσους έχουν χάσει τη ζωή τους από την αρχή της εξέγερσης, οι µουσουλµάνοι συµµετείχαν στις προσευχές, οι χριστιανοί στην λειτουργία. Ακόµα και γάµος τελέστηκε. «Ζω εδώ δύο εβδοµάδες, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι οικογένειά µου, δεν µπορώ να σκεφτώ καλύτερο µέρος να παντρευτώ», δήλωσε η νύφη.
Επόµενο σκαλοπάτι είναι µια θέση στην κυβέρνηση
Την πρώτη φοράπου πήγε φυλακή ο Εσαµ Ελ Εριάν ήταν 27 ετών.Την περασµένη Κυριακή, βγήκε απότη φυλακή για όγδοη φορά σε ηλικία 57 ετών. «Εχω δει όλες τις µορφές βασανιστηρίων», λέει στο πρακτορείο Ρόιτερ. «Με έχουν κρεµάσει από σχοινιά, µε έχουν κτυπήσει, µου έχουν κάνει ηλεκτροσόκ και µε έχουν αφήσει στο κρύο για ώρες. Πρέπει να παραδεχθώ ότι η µεταχείρισή µουβελτιώθηκε µε τα χρόνια, λόγω και της ηλικίας µου».
Ο ΛΟΓΟΣ που έχουν κλείσει αυτόν τον γιατρό στη φυλακή για οκτώ φορές ήταν ότι ανήκει στηΜουσουλµανική Αδελφότητα, το καλύτερα οργανωµένο κίνηµα της αιγυπτιακής αντιπολίτευσης, που αποτελεί το φόβητρο του καθεστώτος Μουµπάρακ, του Ισραήλ και των Ηνωµένων Πολιτειών. Την περασµένη Κυριακή, οΕριάν και άλλα 33 µέλη της Αδελφότητας βγήκαν από τις φυλακές Ουάντι Νατρούν όταν συγγενείς τους επιτέθηκαν στους δεσµοφύλακες, τους αφόπλισαν και άνοιξαν τα κελιά. Από τη φυλακή, ο Εριάν πήγε κατευθείαν στην Πλατεία Ταχρίρ. «Εχουµε κάνει µεγάλες θυσίες», λέει. «Είναι δικαίωµά µας να επιδιώξουµε την πλειοψηφία, όπως συµβαίνει σε άλλες χώρες, για παράδειγµα την Τουρκία».ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ του Μουµπάρακ δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα δύσκολο για έναν δηµοσιογράφο να καλύψει µιασυγκέντρωση των Αδελφών Μουσουλµάνων ή ναπάρει συνέντευξη από τους ηγέτεςτους. Κι όµως, επισήµως η οργάνωση αυτή δεν υπήρχε. Το καθεστώς άλλοτε τους ανεχόταν (µε αποτέλεσµα να αποσπάσουν το ένα πέµπτο των εδρών του Κοινοβουλίου στις εκλογές του 2005, έστω κι αν χρειάστηκε οι υποψήφιοι του κινήµατος να δηλώσουν «ανεξάρτητοι») κι άλλοτε τους κυνηγούσε. Στην πραγµατικότητα, ο Μουµπάρακ ισχυριζόταν προς το εσωτερικό, αλλά κυρίως προς το εξωτερικό, ότι αποτελεί τη µοναδική εναλλακτική λύση έναντι των «γενειοφόρων». Την ίδια στάση ακολουθούσε κι ο (σηµερινός αντιπρόεδρος) Οµάρ Σουλεϊµάν, όπως δείχνουν διπλωµατικά έγγραφα που διέρρευσαν στον ιστότοπο Wikileaks.
Σήµερα, η Μουσουλµανική Αδελφότητα δείχνει να παίρνει την εκδίκησή της. «∆εν αποσκοπούµε στην προεδρία, θέλουµε όµως να εκπροσωπηθούµε στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας που είναι απαραίτητη για να βγει η Αίγυπτος από αυτή την κρίση», λέει στην εφηµερίδα «Ρεπούµπλικα» ο εκπρόσωπος της οργάνωσης Μοχάµεντ Μούρσι.Και η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα αποκλειόταν το κίνηµα από µια τέτοια κυβέρνηση: σύµφωνα µε πρόσφατη έρευνα του Ιδρύµατος Μπρούκινγκ, αν γίνονταν αύριο εκλογές η Αδελφότητα θα µπορούσε να κερδίσει και το 30% των εδρών.
Η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ Αδελφότητα διάκειται κατά παράδοση εχθρικά προς το ΙΣραήλ και την αµερικανική πολιτική, ενώ διατηρεί θερµές σχέσεις µε τη Χαµάς. Οπως βεβαιώνει πάντως σήµερα ο Μοχάµεντ Μπάντι – ο καθηγητής Κτηνιατρικής στο Πανεπιστήµιο του Καΐρου που από το 2010 είναι ο «Μουρσίντ», δηλαδή η ανώτατη αρχή της Αδελφότητας – η οργάνωση δεν έχει κανένα πρόβληµα µε τη «µεγάληδηµοκρατική χώρα» που λέγεται Ηνωµένες Πολιτείες και προτίθεται να σεβαστεί όλες τις συνθήκες που έχει υπογράψει η Αίγυπτος.
Τρία σενάρια για µια «αξιοπρεπή έξοδο» του προέδρου
Ο Χόσνι Μουµπάρακ επιµένει ότι θα παραµείνει στη θέση του έως τις προεδρικές εκλογές του Σεπτεµβρίου και δηλώνει αποφασισµένος να «πεθάνει στην πατρίδα του». Παρασκηνιακά, όµως, οι φήµες που θέλουν το καθεστώς να δροµολογεί µια αξιοπρεπή έξοδο του Μουµπάρακ οργιάζουν. Πληροφορίες θέλουν τον Σουλεϊµάν να έχει προτείνει στον επί 29ετία πρόεδρο της Αιγύπτου να µεταβεί στη Γερµανία, όπου υποβλήθηκε πέρσι σε επέµβαση, µε πρόσχηµα ότι πρέπει να υποβληθεί σε τσεκ απ – και να µείνει εκεί. Ενα δεύτερο σενάριο που εξετάζεται, είναι να αποσυρθεί ο Μουµπάρακ στη θερινή του κατοικία στο Σαρµ ελ Σέιχ, στο θέρετρο της Ερυθράς Θάλασσας, διατηρώντας φαινοµενικά την εξουσία αλλά µένοντας ουσιαστικά στο περιθώριο των εξελίξεων. «Φυσικά και δεν χρειάζεται να εγκαταλείψει την Αίγυπτο», δήλωσε χθες, αναφερόµενος στον Χόσνι Μουµπάρακ, ο Μοχάµεντ ελ Μπαραντέι. «Αιγύπτιος είναι, έχει απολύτως το δικαίωµα να ζει στην Αίγυπτο», πρόσθεσε. Ο ίδιος πάντως φέρεται να έχει δηλώσει πως το εµιράτο του Μπαχρέιν θα µπορούσε να υποδεχθεί τον Μουµπάρακ...
Η αµύθητη περιουσία του «φαραώ»
Τα 52 δισ. ευρώ ενδέχεται να αγγίζει η περιουσία του Χόσνι Μουµπάρακ και τηςοικογενείας του, εκτιµούν ειδικοί σε θέµατα Μέσης Ανατολής. Το µεγαλύτερο κοµµάτι της περιουσίας αυτής, επισηµαίνουν, έχει µεταφερθεί εκτός Αιγύπτου – µετρητά έχουν τοποθετηθεί σε µυστικούς τραπεζικούς λογαριασµούς στη Βρετανία και την Ελβετία ή έχουνχρησιµοποιηθεί για την αγορά πολυτελών ακινήτων στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, το Λος Αντζελες, τις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας και αλλού.
Σύµφωνα µε περυσινό δηµοσίευµα της αραβικής εφηµερίδας «Αλ Καµπάρ», ο Μουµπάρακ διαθέτει µεταξύ άλλων ακίνηταστο Μανχάταν καθώς και το Ροντέο Ντράιβ του Μπέβερλι Χιλς.
∆ισεκατοµµυριούχοι είναικαι οι δύο του γιοι,ο (πάλαι ποτέδελφίνος) Γκαµάλ καιο Αλάα: πρόσφατη διαδήλωση διαµαρτυρίας έξω από τη φανταχτερή οικεία του Γκαµάλ στην αριστοκρατική περιοχή Μπελγκράβια του Λονδίνου επιβεβαίωσε την τάση σύσσωµης της οικογένειας να συσσωρεύει περιουσιακά στοιχεία - τρόπαια στη ∆ύση.
«ΕΠΕΝ∆ΥΣΑΝ» ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ
Η Μουσουλµανική Αδελφότητα ιδρύθηκε στην Αίγυπτο το 1928 από έναν δάσκαλο που λεγόταν Χασάν ελ Μπάνα (1906-1949) και ήταν παππούς του Ταρίκ Ραµαντάν, θεωρητικού του λεγόµενου «ευρωισλάµ». Επαιξε σηµαντικό ρόλο στον αγώνα κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας στην κοιλάδα του Νείλου. Την καταδίωξε όµως µε βίαια µέσα τόσο ο τελευταίος βασιλιάς της Αιγύπτου, ο Φαρούκ, όσο και ο διάδοχός του, ο παναραβιστής Νάσερ. Επί καθεστώτος Μουµπάρακ δεν υπήρξε ποτέ νόµιµη. Η οργάνωση οφείλει τη δηµοτικότητά της στην κοινωνική της δράση: προσφέρει εκπαίδευση, περίθαλψη και σύνταξη στους πιο φτωχούς Αιγύπτιους. Ασκεί επίσης µεγάλη επιρροή στα αιγυπτιακά συνδικάτα.
Διαστάσεις: O αραβικός «τρίτος δρόµος»
| Μιχάλη Μητσού (Τα Νέα) |
Οπως επισηµαίνει ο Μπερνάρ Γκεττά στη «Λιµπερασιόν», οι αραβικοί λαοί είχαν µέχρι χθες να διαλέξουν ανάµεσα σε δύο τέρατα: τις δικτατορίες που τους κυβερνούσαν ή εκείνες που υπόσχονταν να τους επιβάλουν οι ισλαµιστές. Μπροστά σ’ αυτό το δίληµµα, τα µεγαλύτερα τµήµατα αυτών των κοινωνιών προτιµούσαν τη διαφθορά των δυναστών τους από τον φανατισµό των γενειοφόρων φανατικών του Ισλάµ. Και να που τώρα εµφανίζεται ένας τρίτος δρόµος. Τον ζητά – τον απαιτεί – µια νέα γενιά Αράβων, που ενηµερώνεται από το Internet και επικοινωνεί µέσω του facebook και του twitter. ∆εν είναι η δυτικού τύπου δηµοκρατία (που υποστήριζε και εξόπλιζε όλες αυτές τις δεκαετίες τους δικούς τους «καλούς» δικτάτορες). ∆εν είναι η ιρανική θεοκρατία. Είναι κάτι που µοιάζει περισσότερο µε το τουρκικό µοντέλο του Ερντογάν.
Αν αυτό το πείραµα πετύχει, θα ξεκινήσει σίγουρα µια νέα εποχή για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Οταν ο Μουµπάρακ ανέλαβε την εξουσία, τον Οκτώβριο του 1981, η Τουρκία µετρούσε ήδη έναν χρόνο από το στρατιωτικό πραξικόπηµα του Κενάν Εβρέν. Οι δύο δικτάτορες ακολούθησαν όµως διαφορετικές πορείες. Ο πρώτος έκτισε έναν αυταρχικό µηχανισµό, διατήρησε τον κρατικό έλεγχο της οικονοµίας και κατέστειλε κάθε αντίθετη φωνή, ενώ ο δεύτερος έδωσε µεν ισχυρές εξουσίες στον στρατό, αλλά επέτρεψε και τη λειτουργία των πολιτικών θεσµών, ενώ πραγµατοποίησε ανοίγµατα στην οικονοµία. Τριάντα χρόνια µετά, οι δύο χώρες έχουν τον ίδιο πληθυσµό, αλλά η οικονοµία της Τουρκίας είναι τέσσερις φορές πιο ανεπτυγµένη από εκείνη της Αιγύπτου.
«Η Τουρκία επισύρει τον φθόνο του αραβικού κόσµου», λέει στους «Νιου Γιορκ Τάιµς» ο Χιου Πόουπ, από το International Crisis Group. «Εχει µια σφριγηλή δηµοκρατία, έναν ελεύθερα εκλεγµένο ηγέτη, προϊόντα που είναι δηµοφιλή από το Αφγανιστάν µέχρι το Μαρόκο και µια οικονοµία που αξίζει όσο ο µισός αραβικός κόσµος». Εχει ασφαλώς και πολλά µειονεκτήµατα, κάτι ξέρουν οι τούρκοι δηµοσιογράφοι, αλλά το µοντέλο δεν χρειάζεται να αντιγραφεί πιστά, οι Αραβες είναι πολύ ευφυέστεροι απ’ ό,τι πολλοί νοµίζουν.
Δρόμοι
| Ρούσσου Βρανά (Τα Νέα) |
... Κάποτε, οι θιασώτες του επικρατούντος οικονοµικού συστήµατος πίστευαν ακράδαντα πως η εξαγωγή του και η επιβολή του σε όλον τον κόσµο – αυτό που αργότερα ονοµάστηκε παγκοσµιοποίηση – θα απέδιδε άφθονους καρπούς. Και να ‘µαστε σήµερα στο 2011, ανάµεσα στα συντρίµµια αυτής της θεωρίας, ύστερα από τρεις δεκαετίες άκρατου νεοφιλελευθερισµού. οι πρώην σοβιετικές χώρες έχουν ήδη πάρει το µάθηµά τους. Θέλατε καπιταλισµό; Θα πληρώσετε το τίµηµα. οµως υπάρχει πάντα ένα όριο στην ανοχή των ανθρώπων. Γιατί, όπως έγραψε η Σιµόν βέιλ στο περίφηµο δοκίµιό της για την «ίλιάδα», «ο ισχυρός ποτέ δεν είναι απόλυτα ισχυρός, ούτε κι ο ανίσχυρος απόλυτα ανίσχυρος».
Η σκηνοθέτις...
... Σούζι Κάσεµ, αιγυπτιακής καταγωγής, εξηγεί στο περιοδικό «Κάουντερπαντς» τα βαθύτερα αίτια της αιγυπτιακής εξέγερσης, που δεν είναι ξένα µε τα αισθήµατα που νιώθουν και άλλοι λαοί του κόσµου: «Τα όρια του ανθρώπου εξαντλούνται όταν του αρνούνται ή του µοσχοπουλούν ακόµηκαι τα πιο βασικά δικαιώµατά του, όταντονβάζουν να πληρώνει για να πίνει καθαρό νερό ή για να µην του πέσει η στέγη του σπιτιού του στο κεφάλι, όταν τον αναγκάζουν να σκύβει στα µπαξίσια και στη διαφθορά ακόµη και για να πληρώσει έναν λογαριασµό, να πάρει ένα επίσηµο χαρτί, να ανοίξει ένα µαγαζί». Στο Κάιρο βρίσκεται η Πόλη των Νεκρών. είναι ένα απέραντο αρχαίο νεκροταφείο γεµάτο τάφους. Σε αυτούς τους τάφους κατοικούν ένα εκατοµµύριο άστεγες οικογένειες. Και όσο αυτοί οι ζωντανοί νεκροί ζουν εκεί, η οικογένεια του δικτάτορα Μουµπάρακ αγοράζει παλάτια στο Λονδίνο. ανάµεσά τους ξεχωρίζει η πενταώροφη γεωργιανή κατοικία του δίπλα στο Χάροντς, στην ίδια γειτονιά όπου επενδύουν σε ακριβά ακίνητα τα έσοδά τους από την πολιτική πολλοί διεφθαρµένοι, αλλά κατά τα άλλα δηµοκρατικοί, ηγέτες χωρών του δυτικού κόσµου.
Η διαφθορά...
... δεν κάνει διάκριση ανάµεσα σε δικτάτορες και δηµοκράτες. είναι σύµφυτη του συστήµατος το οποίο υπηρετούν. Η υψηλή ανεργία, οι βαθιές ανισότητες και η κερδοσκοπική αύξηση των τιµών στα είδη πρώτης ανάγκης πιστοποιούν πόσο είναι αυτό το σύστηµα διεφθαρµένο. «Και δείχνουν ότι οι οικονοµικές πιέσεις θα µπορούσαν να προκαλέσουν και στις δικές µας χώρες γεγονότα παρόµοια µε αυτά που συµβαίνουν στη βόρεια αφρική», λέει ο οικονοµολόγος Κένεθ ρογκόφ. «οι ανισότητες εισοδήµατος, πλούτου και ευκαιριών είναι σήµερα µεγαλύτερες από όσο υπήρξαν τον περασµένο αιώνα. ελάχιστοι παίρνουν πια τον Μαρξ στα σοβαρά. αντίθετα µε τις προβλέψεις του, ο καπιταλισµός έδωσε ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο για περισσότερο από έναν αιώνα. οµως, τώρα που οι ανισότητες έχουν βαθύνει όσο περίπου ήταν πριν από 100 χρόνια, το status quo δεν είναι πια σταθερό».
Η αστάθεια...
... µπορεί να εκδηλωθεί οπουδήποτε. Γιατί, µπορεί µεν να µη συναντηθήκαµε µε τον Μαρξ, αλλά οι κοινωνίες µας επιστρέφουν στην εποχή του. Μαζί µε τους σύγχρονους φαραώ, ξεπέφτει σήµερα και ο θεός ενός συστήµατος που είχαν θελήσει να πιστέψουµε πως ήταν γενναιόδωρος για όλους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)